தவக்காலம் 4ஆம் ஞாயிறு 26 மார்ச் 2017

மார்ச் 24, 2017

தவக்காலம் 4ஆம் ஞாயிறு 26 மார்ச் 2017

1 சாமுவேல் 16:1,6-7,10-13 எபேசியர் 5:8-14  யோவான் 9:1-41

நாங்களுமா பார்வையற்றோர்?

சில இறைவார்த்தை பகுதிகள் தாங்கள் என்ன சொல்கிறோம் என்பதை அப்படியே நம் கண்கள் முன்பாக நடத்திக்காட்டும் தன்மை கொண்டவை. அப்படிப்பட்ட இறைவார்த்தைப் பகுதிகளில் இருந்துதான் இன்றைய முதல் மற்றும் மூன்றாம் வாசகங்களை நாம் வாசிக்கின்றோம்.

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். 1 சாமு 16:1,6-7,10-13) சாமுவேல் இறைவாக்கினர் தாவீது அரசரை அருள்பொழிவு செய்யும் நிகழ்வை நமக்குச் சொல்கிறது. இந்த வாசகத்தை வாசிக்கும் நாம் அப்படியே அந்தக்காட்சியின் ஒரு உறுப்பாக மாறிவிடுகிறோம் என்பதுதான் ஆச்சர்யம். ஒரு பாலஸ்தீனத்துப் பாலைவனம். அதன் நடுவில் ஈசாயின் வீடு. அவருக்கு ஏழு மகன்கள். நெடுந்தூரம் பயணம் செய்து வருகிறார் சாமுவேல். தனக்கு கடவுள் கொடுத்திருக்கும் பணியை நிறைவேற்றும் முகமாக கையில் எண்ணெய் நிறைந்த கொம்பு ஒன்றை வைத்திருக்கிறார். வீட்டிற்குள் நுழைந்தவர் ஈசாயின் மூத்த மகன் மூக்கும், முழியுமாக இருந்ததை பார்த்தவுடன் ஓடிச்சென்று அருள்பொழிவு செய்ய முனைகின்றார். ‘தம்பி, பொறுங்க! இவர் இல்ல அவர்!’ என அவரை தடுக்கின்றார் கடவுள். இப்படியே ஒவ்வொருவராக கடந்து செல்ல, கடைசியில் கடைக்குட்டி தாவீது அழைத்துவரப்படுகின்றார். ‘சிவந்த மேனியும், ஒளிரும் கண்களும் கொண்ட அழகிய தோற்றம்’ என்ற வார்த்தைகளை வாசிக்கும்போதே, நம்மால் செந்நிற மேனி கொண்ட, அங்கங்கே அரும்பி நிற்கும் பூனை முடி கொண்ட, வெளிச்சத்தில் மின்னும் தாவீதை கற்பனை செய்துவிட முடிகிறது.

சாமுவேல் இறைவனின் துணைகொண்டு தகுந்த நபரைக் கண்டுகொள்கின்றார்.

இந்த நிகழ்வில் சாமுவேல் இரண்டு பார்வை நிலைகளைக் கடந்து வருகின்றார். முதலில், தான் பார்ப்பது போல பார்க்கின்றார். இரண்டாவதாக, கடவுள் பார்ப்பது போல பார்க்கின்றார். அல்லது முதலில், மனிதர் பார்ப்பது போல பார்க்கின்றார். இரண்டாவதாக, கடவுள் பார்ப்பது போல பார்க்கின்றார்.

கடவுள் தரும் அக ஒளி அவருக்கு பார்வை மாற்றத்தை தருகின்றது. ஒளி இருந்தால்தான் பார்க்க முடியும் என்பது அறிவியல் உண்மை. அதாவது, ஒளி பொருள்களின் மேல் பட்டு, அந்த ஒளி மீண்டும் நம் கண்களின் ஒளித்திரையை நோக்கி பயணம் செய்தால்தான் அந்தப் பொருள் நம் கண்ணில் படுகிறது.

ஆக, ஒளி, எதிரொளி, பார்க்கிறவரின் ஒளித்திரை இந்த மூன்றும் சரியாக இருந்தால்தான் பார்வை சாத்தியமாகும்.

கடவுள் காட்டிய ஒளி எதிரொளியாக சாமுவேலின் ஒளித்திரையில் விழுந்ததால், சாமுவேல் தாவீதை அரசராக அடையாளம் கண்டுகொள்கின்றார்.

இதே திசை இயக்கம்தான் இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்திலும் (காண். யோவா 9:1-41) காணக்கிடக்கிறது. கதையும், இறையியலும் மிக அழகாக கலந்த கலவை என்றும், இது யோவான் நற்செய்தியாளரின் இலக்கியத் திறத்திற்கான முக்கியமான சான்று என்றும் இந்த இறைவாக்கு பகுதி கருதப்படுகின்றது. இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தை இரண்டு பெரும்பிரிவுகளாக பிரிக்கலாம்: 

அ. பார்வை அற்றவர் பார்வை பெறுதல் (9:1-12)

ஆ. உரையாடல்களும் கேள்விகளும் (9:13-41)

அ. பார்வை அற்றவர் பார்வை பெறுதல் (9:1-12)

‘இயேசு சென்று கொண்டிருக்கும்போது’ என்று நற்செய்தி தொடங்குகிறது. அவர் எங்கே சென்று கொண்டிருந்தார் என்பதும், எப்போது சென்று கொண்டிருந்தார் என்பதும் சொல்லப்படவில்லை. பார்வையற்ற ஒருவரை வழியில் இயேசு காண்கின்றார். ஆக, பார்வை உள்ள ஒருவர் தான் பார்வை அற்றவரைக் காண முடியும். பார்வையற்ற நபர் இயேசுவைப் பார்த்தார் என்றால் கதை அப்படியே முடிந்துவிடும். அந்நேரம் இயேசுவின் சீடர்களும் உடனிருக்கின்றனர். ‘ரபி, இவர் பார்வையற்றவராய் பிறக்க காரணம் இவர் செய்த பாவமா? அல்லது இவர் பெற்றோர் செய்த பாவமா?’ என்று கேள்வி எழுப்புகின்றனர். பெற்றோர் செய்த பாவம் பிள்ளைகளுக்கு வரும் என்பதும், பிறக்குமுன்பே ஒருவர் பாவம் செய்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது என்பதும் யூதர்களின் கருத்து. ஆகையால்தான் இந்தக் கேள்வி. மேலும், இங்கே பாவம் என்பது அறநெறி பிறழ்வு அல்ல. மாறாக, கடவுளின் வெளிப்பாட்டிற்குத் தகுந்த பதில் அளிக்காத நிலையே பாவம். ஆனால், இயேசு சீடர்களின் கேள்விக்கு வேறு பதிலை அளிக்கின்றார். அவரின் பார்வையற்ற நிலை பாவத்தால் வந்தது அல்ல. மாறாக, கடவுளின் திட்டம் வெளிப்படுவதற்காக வந்தது என்கிறார். “நான் உலகில் இருக்கும்வரை நானே ஒளி!” என்று தன்னை அவர்களுக்கு ஒளியாக வெளிப்படுத்துகிறார் இயேசு.

தன் உமிழ்நீரால் சேறு உண்டாக்கி பார்வை அற்றவரின் கண்களில் பூசி, சிலோவாம் குளத்தில் போய் கழுவுமாறு கட்டளையிட்டு அனுப்பிவிடுகிறார் இயேசு. அந்த நபர் தனியாகச் சென்றாரா? யார் உடன் சென்றார்கள்? தண்ணீரில் கழுவிய பின் அவர் யாரை முதல்முதலாக பார்த்தார்? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடையில்லை. ஆனால், பார்வை பெற்றவுடன் அந்த நபர் திரும்பி வருகிறார். இந்த நிகழ்வில் இயேசுவும், சீடர்களும், பார்வையற்ற நபரும் மட்டுமே இருந்தாலும், மற்ற யூதர்களும் இருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

ஆகையால்தான், பார்வை பெற்று வந்த நபரைப் பார்த்து, அவரைப் பற்றி மக்கள் பேச ஆரம்பிக்கின்றார்கள். ‘டேய் இவனை யார்னு தெரியுதா?’ ‘இவன்தான் கோவிலில் பிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருந்தவன்’ ‘இவன்தான் அவன்’  என சிலரும், ‘அவனல்ல இவன்’ என சிலரும் பேசுகின்றனர். ஆனால், அவர் ‘நான்தான் அவன்’ என தன்னை புதிய மனிதனாக அவர்கள் முன் நிறுத்துகின்றார்.

‘ஆகா, இவனுக்கு பார்வை கிடைத்துவிட்டது!’ என சமூகம் அவனைக் கொண்டாடவில்லை. உடனடியாக, அது எப்படி என ஆராய்ச்சி செய்ய ஆரம்பிக்கிறது. ஒருவன் நல்ல நிலைக்கு உயர்ந்தால் நாமும் பல நேரங்களில் அதை பாராட்டுவதில்லைதானே. ‘அவன் இப்படி சம்பாதித்தான். அப்படி சம்பாதித்தான்’ என குறை கண்டுபிடிக்க தொடங்கிவிடுகிறோம். இவர்களின் உள்ளத்து தவறான உணர்வை அறியாமல், அவரும் பச்சை பிள்ளை போல எல்லாவற்றையும் ஒப்புவிக்கத் தொடங்குகின்றார். 

‘இயேசு எனப்படும் மனிதர்’ என இயேசுவை அடையாளம் காட்டுகிறார். இவரின் இந்த வார்த்தை மிக முக்கியம். ஏனெனில், இதுவே ‘இவர் ஓர் இறைவாக்கினர்’ (9:17) ‘இவர் ஓர் ஆண்டவர்’  (9:38) என அடுத்தடுத்த நிலையில் இவரின் நம்பிக்கையாக உயரும்.

இந்தப் பகுதியின் நிறைவில் பார்வை அற்றவர் பார்வை பெற்றுவிட்டார்.

நாடகத்தின் முதல் பகுதி முடிகிறது.

ஆ. உரையாடல்களும் கேள்விகளும் (9:13-41)

நாடகத்தின் இரண்டாம் பகுதியை ஐந்து காட்சிகளாக பிரிக்கலாம்:

காட்சி 1: பார்வை பெற்றவரும் பரிசேயர்களும் (13-17)

காட்சி 2: யூதர்களும் பார்வை பெற்றவரின் பெற்றோர்களும் (18-23)

காட்சி 3: பார்வை பெற்றவரும் பரிசேயர்களும் (24-34)

காட்சி 4: இயேசுவும் பார்வை பெற்றவரும் (35-38)

காட்சி 5: இயேசுவும் பரிசேயர்களும் (39-41)

இயேசு உமிழ்நீரால் சேறு உண்டாக்கி குணம் தந்தது தான் பரிசேயர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருக்கிறது. இப்படி குணம் தருவது கிரேக்க-உரோமை காலத்தில் நடைமுறையில் இருந்தாலும், இயேசு இதைச் செய்த நாள் ஓய்வுநாள் என்பதால் இது குற்றமாகிறது. மிஷ்னா சபாத் 7.2ன் படி ஓய்வுநாளில் ‘(மாவு) பிசைவது’ என்பது தடைசெய்யப்பட்ட செயல். உமிழ்நீரால் சேறு பிசைந்ததால் இயேசு இந்த தடையை மீறியவர் ஆகின்றார்.

ஆக, இப்படி தடைமீறிய பாவி நல்லது செய்ய முடியுமா?

இதுதான் அடுத்த வாதம்.

‘பாவியாக இருந்தால் எப்படி நலம் தர முடியும்? ஆக, அவர் பாவமில்லாதவர்’ - இது பார்வை பெற்றவரின் வாதம்.

‘இல்லை. அவர் கடவுளிடமிருந்து வந்தவர் அல்ல. அப்படி வந்திருந்தால் அவர் எப்படி தடையை மீறுவார்?’ - இது பரிசேயர்களின் வாதம்.

இந்த விடைதெரியாத கேள்விகளுக்கு நடுவே சிக்கித்தவிக்கின்றனர் வாசகர்கள்.

‘அவரைப் பற்றி நீ என்ன சொல்கிறாய்?’ என்று கேட்க, ‘அவர் ஓர் இறைவாக்கினர்’ என்கிறார் பார்வை பெற்றவர்.

காட்சி அப்படியே பெற்றோர்களின் இல்லத்திற்கு மாறுகின்றது.

பார்வை அற்றவரின் பேச்சை ஏற்றுக்கொள்ளாத பரிசேயர்கள் பஸ் பிடித்து பெற்றோர்களைத் தேடிப் போகிறார்கள். ‘எப்படியும் இயேசுவைக் குற்றவாளி ஆக்க வேண்டும்’ என்ற முனைப்பில்தான் இவ்வளவு மெனக்கெடுகிறார்கள். பெற்றோர்கள் பரிசேயர்களுக்குப் பயந்துகொண்டு, ‘அவன் வயதுவந்தவன்தானே. அவனிடமே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்’ எனச் சொல்லி விலகிக்கொள்கிறார்கள். 

மீண்டும் வாக்குவாதம் தொடர்கிறது. 

பார்வை பெற்றவரும் அவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார். அது அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

இறுதியில், இயேசுவும் பரிசேயர்களும் உரையாடுகின்றனர்.

‘பார்வை அற்றோர் பார்வை பெறவும், பார்வை உடையோர் பார்வையற்றோர் ஆகவும் வந்தேன்’ என்கிறார் இயேசு.

ஆக, இங்கே முதலில் ‘பார்வை’ என்பது நேரிடையாகவும், இரண்டாவதாக ‘உருவகமாகவும்’ கையாளப்படுகிறது. 

‘நாங்களுமா பார்வையற்றோர்?’

இந்தக் கேள்வி பரிசேயர்களின் கேள்வியாக இருந்தாலும், இந்த நிகழ்வை வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் இயேசுவைப் பார்த்து இதைக் கேட்கவேண்டியதாகின்றது.

இயேசு இந்தக் கேள்விக்கு நேரிடையாக பதில் சொல்லாமல், ‘பாவம் செய்வதே பார்வையற்ற நிலை’ என முடிக்கின்றார். 

யோவான் நற்செய்தியின் அழகு என்னவென்றால், ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் யோவான் அர்த்தத்தை இரண்டு நிலைகளில் பதிவு செய்வார்: மேலோட்ட நிலை, ஆழ்நிலை. மேலோட்ட நிலையில் இந்த நிகழ்வில் பார்வை பெறுதல் என்பது கண்பார்வை பெறுவதையும், ஆழ்நிலையில் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுதல் என்பதையும் குறிக்கிறது.

இந்தக் கருத்தை ஒட்டியே இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். எபே 5:8-14) தூய பவுலடியார் எபேசு நகரத் திருச்சபையை அறிவுறுத்துகின்றார். ‘ஒளி பெற்ற மக்களாக வாழுங்கள்’ என்று தொடங்கி, ‘தூங்குகிறவனே, விழித்தெழு. இறந்தவனே, உயிர்பெற்றெழு. கிறிஸ்து உன்மீது ஒளிர்ந்தெழுவார்’ என கிறிஸ்துவின் ஒளியை ஒவ்வொருவரும் பெற்று, எதிரொளிக்க அழைக்கின்றார்.

இவ்வாறாக,

பார்வை இல்லாத நிலையிலிருந்து பார்வை பெற்ற நிலைக்கு கடந்து செல்கின்றார் அந்த நபர்.

பார்வை இருந்தும் இயேசுவைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கின்றனர் பரிசேயர்கள்.

ஆக, இயேசுவின் ஒளி பார்வையற்ற நபரின் மேல் எதிரொளித்ததால் அவர் இயேசுவை, ‘மனிதராகவும்,’ ‘இறைவாக்கினராகவும்,’ ‘ஆண்டவராகவும்’ கண்டுகொள்கின்றார். பரிசேயர்களிடம் அந்த ஒளி இல்லை. ஆக, அவர்களால் இயேசுவைக் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.

இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்கு வைக்கும் வாழ்க்கைப் பாடங்கள் இவை:

1. எதிர்மறை என்பது பிரச்சினையா அல்லது வாய்ப்பா?

பார்வையற்ற நபரைக் கண்டவுடன், ‘பார்வை அற்ற நிலை’ என்பது ஓர் எதிர்மறை நிகழ்வு. அந்த நிகழ்வை இரண்டு வகையாகப் பார்க்கலாம். சீடர்கள் இதை பிரச்சினையாகப் பார்க்கின்றனர். ஆகையால், ‘இது இவரின் தவறா? அல்லது பெற்றோரின் தவறா?’ எனக் கேட்கின்றனர். ஆனால் இயேசு இதை வாய்ப்பாகப் பார்க்கின்றார். ஆகையால் தான், ‘கடவுளின் செயல் இவர் வழியாக வெளிப்படும்பொருட்டு இப்படிப் பிறந்தார்’ என்கிறார் இயேசு. நம் வாழ்வில் நமக்கு வரும் எதிர்மறை நிகழ்வுகளை நாம் அணுகும்விதம் எப்படி இருக்கிறது? பிரச்சினையாகப் பார்க்கும்போது நாம் ஒருவர் மற்றவரைக் குற்றவாளியாக பார்க்கின்றோம். வாய்ப்பாகப் பார்க்கும்போது நாம் பொறுப்புணர்வுள்ளவர்களாக மாறுகின்றோம்.

2. கூட்டத்தினர், யூதர்கள், பரிசேயர்கள்

இந்த மூன்றுபேரும் பார்வை பெற்ற நபரோடு வாக்குவாதம் செய்கின்றனர். பார்வை இல்லாத நபர் அதே நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றனர். அவர் பார்வை பெற்றது அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருக்கிறது. நாம் வாழும் உலகம் இப்படிப்பட்டதுதான். நாம் தாழ்வான நிலையில் இருந்தால் அதே நிலையில் நாம் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என நினைக்கின்றது. ஆக, இந்த உலகத்தில் நாம் துணிந்து வாழ வேண்டும். மேலும், நாம் இப்படிப்பட்டவர்களாக இருக்கக்கூடாது. தாழ்ந்திருக்கும் ஒருவர் உயர்ந்துவர முயற்சி செய்தால் நாம் இன்னும் உற்சாகப்படுத்தி தூக்கிவிட வேண்டும்.

3. அவன் வயதுவந்தவன்தானே!

பார்வை அற்றவர்-பெற்றவரின் பெற்றோர்கள் சொல்லும் மறுமொழி, ‘அவன் வயதுவந்தவன்தானே. அவனிடமே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்’ என்று சொல்கின்றனர். இறையனுபவம் என்பது இப்படித்தான். நான்தான் அதை அனுபவிக்க வேண்டும். எனக்காக அல்லது எனக்குப் பதிலாக என் பெற்றோரோ, எனக்கு வழிகாட்டியாய் இருப்பவர்களோ அதை அனுபவிக்க முடியாது. 

4. மானிட மகனிடம் நம்பிக்கை கொள்கிறீரா?

பார்வை அற்ற அந்த நபர் இயேசுவை ‘மனிதராகவும்,’ ‘இறைவாக்கினராகவும்,’ ‘ஆண்டவராகவும்’ கண்டுகொள்கின்றார். ‘ஆண்டவரே, நம்பிக்கை கொள்கிறேன்’ என சரணாகதி ஆகின்றார். கடவுளைப் பற்றிய நம் உரையாடல்கள், விவாதங்கள், மற்றும் தேடல்கள் அனைத்தின் இறுதியிலும் நமக்குத் தேவை இந்த சரணாகதியே. 

5. நாங்களுமா பார்வையற்றோர்?

பரிசேயர்களின் இந்தக் கேள்வியிலேயே, ‘ஆம்’ என்ற பதில் மறைந்திருக்கிறது. இன்று நாம் பார்வை பெற்றவர்களாக இருந்தாலும் நாம் கண்டுகொள்ளாத ‘ப்ளைன்ட் ஸ்பாட்’ நம்மில் நிறைய இருக்கலாம். கடவுளைக் கண்டுகொள்வது இருக்கட்டும். நாம் ஒருவர் மற்றவரைக் கண்டுகொள்ள முடிகின்றதா? அப்படி இருக்கும் நேரங்களில் எல்லாம் நாமும் பார்வை அற்றவர்களே.

இறுதியாக,

கிரேக்க புராணத்தில் ஒரு கதை உண்டு. பூமிக்குக் கீழே குகைகளைத் தோண்டி ஒரு ஊரே குடியிருந்தது. அந்த ஊர் மக்கள் கதிரவனைக் கண்டதே இல்லை. கதிரவன் ஒளிர்ந்தால் எப்படி இருக்கும்? என்ற ஆர்வம் அவர்களிடம் பிறக்கிறது. அதைப்பற்றிய நிறைய கதைகளை வாசிக்கின்றனர். ஒருநாள் ஓர் இளைஞன் அந்த ஊர் மக்களை ஒளியை நோக்கி வழிநடத்திச் செல்கின்றார். பூமியின் மேற்பரப்பிற்கு வந்தவுடன் அவர்கள் கண்கள் கூசிற்று. ‘இந்த ஒளி வேண்டாம்!’ என அவர்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர். நண்பகல் ஆனவுடன் அவர்களால் ஒளியைத் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. தங்களை மேற்புரத்திற்கு அழைத்துவந்த இளைஞனைக் கல்லால் எறிந்து கொன்றுவிட்டு, தாங்கள் தங்கள் குகைகளைத் தேடி புறப்படுகின்றனர்.

“நாங்களுமா பார்வையற்றோர்?”

_________

Yesu Karunanidhi

தவக்காலம் மூன்றாம் ஞாயிறு 19 மார்ச் 2017

மார்ச் 17, 2017

தவக்காலம் மூன்றாம் ஞாயிறு 19 மார்ச் 2017

I. விப 17:3-7      II. உரோ 5:1-2,5-8     III. யோவா 4:5-42

காலிக்குடம்

எகிப்து நாட்டில் அடிமைகளாக இருந்த இஸ்ரயேல் மக்களை இறைவன் வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டிற்கு அழைத்து வந்தபோது அவர்கள் கண்ணெதிரே செங்கடல். என்னதான் கடல் தண்ணீரால் நிறைந்திருந்தாலும் அதில் ஒரு வாய் குடிக்க முடியுமா? கடலைப் பிளந்து கட்டாந்தரையில் அவர்களை நடக்கச் செய்கின்றார் கடவுள். கடலையே வற்றச் செய்த அவர் தங்கள் தண்ணீர்க்குடங்களையும் வற்றச் செய்துவிட்டார் என முணுமுணுக்கின்றனர் இஸ்ரயேல் மக்கள். 'எவ்ளோ பெரிய விடயம் செய்து கடவுள் நம்மைக் காப்பாற்றியிருக்கிறார்? இனி அடிமைத்தனம் இல்லை. வன்முறை இல்லை' என கொண்டாடுவதற்குப் பதிலாக, 'தண்ணீர் இல்லை. சாப்பாடு இல்லை' என முணுமுணுக்க ஆரம்பிக்கின்றனர் மக்கள்.

ஒரு முறை இப்படித்தான். ஆற்றங்கரையில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த தன் குழந்தையைக் கவனிக்காமல் தாய் நிற்க, குழந்தை ஆற்றுக்குள் இறங்கி விளையாட ஆரம்பிக்கிறது. ஆற்றின் ஓட்டம் வேகமாக இருக்க, குழந்தையை இழுத்துச் செல்கிறது ஆறு. 'யாராவது காப்பாற்றுங்களேன்?' என அலறிக்கொண்டே கரையில் ஓடிவருகிறாள் தாய். இவளின் அழுகுரல் கேட்ட இளைஞன் ஒருவன் ஆற்றுக்குள் குதித்து குழந்தையைக் காப்பாற்றி தாயிடம் கொடுக்கின்றாள். கொஞ்ச நேரத்தில், 'ஐயோ! காணோமே! காணோமே!' என மீண்டும் அழுகின்றாள் தாய். 'என்னமா, அதான் குழந்தை கிடைச்சுடுச்சுல. அப்புறம் என்ன?' எனக் கேட்கின்றான் இளைஞன். 'குழந்தையின் ஒரு கால் செருப்பைக் காணோமே!' என தொடர்ந்து அழுகிறாள் அவள்.

ஆக, ஒரு தேவை நிறைவேறியவுடன் அடுத்த தேவை வந்து நம் உள்ளத்தை நிறைத்துக்கொள்கிறது. இறைவனின் பாதுகாப்பை உணர்ந்து நிறைகுடமாய் இருந்த இஸ்ரயேல் மக்கள் காலிக்குடமாக நிற்கின்றார்கள் இன்றைய முதல் வாசகத்தில்.

பாவம் மேலோங்கி நின்று மனுக்குலத்தின் குடங்களைக் காலி செய்தபோது, அருள்நிலையால் அதை நிரப்பி நம்பிக்கையால் வழிந்தோடச் செய்கின்றார் என 'காலிக்குடமாக' இருந்த நம்பிக்கையாளர்களின் நிலையை இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் விளக்கிச் சொல்கிறார் பவுல்.

காலிக்குடம் கொண்டு வந்து தண்ணீர் மொள்ள வந்த சமாரியப்பெண் குடத்தை கிணற்றடியில் போட்டுவிட்டு தன் நகர் திரும்பி தன் நகரத்தார் அனைவரையும் இயேசுவிடம் அழைத்துச் செல்வதை இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு படம்பிடித்துக்காட்டுகிறது.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் இருந்து நம் சிந்தனையைத் தொடங்குவோம்.

காலிக்குடம் வருகிறது. காலிக்குடம் தனியாக விடப்படுகிறது.

ஆக, தண்ணீர் எடுக்க வந்த பெண் தண்ணீர் எடுக்காமலேயே வீடு திரும்புகிறார்.

இந்த இளவல் ஒரு காலிக்குடம்.

முதலில் இவள் ஒரு பெண். இயேசுவின் சமகாலத்தில் இரண்டாம் தரமாக நடத்தப்பட்ட பாலினம் பெண் இனம்.

இவள் ஒரு சமாரியப்பெண். பூகோள அடிப்படையில் பார்த்தால் யூதேயாவிற்கும் கலிலேயாவிற்கும் இடையே உள்ள பகுதியே சமாரியா. கிமு 732ல் அசீரியர்கள் இஸ்ரயேல் மீது படையெடுத்த அவர்களைத் தங்கள் நாட்டுக்கு அடிமைகளாகக் கடத்திச் செல்கின்றனர். அங்கிருந்து மீண்டு வந்த மக்கள் அசீரியர்களுடன் திருமண உறவிலும் ஈடுபடத் தொடங்குகின்றனர். இப்படியாக யூதர்களும், அசீரியர்களும் இணைந்து உருவானதுதான் சமாரிய இனம். யூத ரத்தத்தை மற்றவர்களுடன் கலந்ததால் மற்ற யூதர்கள் இவர்களைத் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்றும் தீட்டுப்பட்டவர்கள் எனவும் கருதினர். மேலும் சமாரியர்கள் யூத விவிலியத்தின் முதல் ஐந்து நூல்களை மட்டுமே தங்கள் விவிலியமாகக் கொண்டவர்கள். யூத மக்கள் இறைவனை எருசலேமில் வழிபட்டதுபோல சமாரியர்கள் கெரிசிம் என்ற மலையில் யாவே இறைவனை வழிபடுகின்றனர். இப்படியாக கடவுள் வேறு, விவிலியம் வேறு, தூய்மையில் குறைவு என இருந்த மக்களில் ஒருவரான சமாரியப் பெண்ணைச் சந்திக்கின்றார் இயேசு. இதில் இயேசு இரண்டு மரபுமீறல்களைச் செய்கின்றார்: ஒன்று, யூதர்கள் சமாரியர்களோடு பண்ட பாத்திரங்களில் கையிடுவதில்லை. ஆனால் இயேசு அதையும் மீறி சமாரியப்பெண்ணிடம் 'தண்ணீர்' கேட்கின்றார். இரண்டு, யூத ஆண்கள், இன்னும் அதிகமாக யூத ரபிக்கள் பெண்களிடம் பொதுவிடங்களில் பேசுவது கிடையாது. அதையும் மீறி பெண்ணிடம் உரையாடுகின்றார் இயேசு.

இவள் 'ஒரு மாதிரியான பெண்.' பெண்கள் காலை அல்லது மாலையில்தான் நீர் எடுக்க கிணற்றுக்கு வருவர். இந்தப் பெண் நண்பகலில் வருகின்றார். 'யாரும் தன்னைப் பார்த்துவிடக்கூடாது' என்பதற்காகவா? அல்லது ஊர் வாயில் விழக்கூடாது என்பதற்காகவா? அல்லது மற்ற பெண்களும் அவரை ஒதுக்கிவிட்டார்களா? இந்தப் பெண்ணின் அறநெறி பற்றி நற்செய்தியில் ஒன்றும் குறிப்பிடப்படவில்லை. 'இவர் ஐந்து கணவரைக் கொண்டிருந்தார்' என்பதிலிருந்து இவர் அறநெறி பிறழ்வில் இருந்தவர் என நாம் முடிவுசெய்யக்கூடாது. ஏனெனில் 'லெவிரேட் திருமணம்' என்னும் 'கொழுந்தன் திருமணமுறையில்' இவர் திருமணம் செய்திருக்கலாம். இருந்தாலும், இவரின் நண்பகல் வருகை நமக்கு நெருடலாக இருக்கிறது.

ஆக, பிறப்பாலும், பின்புலத்தாலும், பிறழ்வாலும் காலியான குடமாக தண்ணீர் எடுக்க வருகின்றார் இவர்.

இயேசுவுக்கு இந்தப் பெண்ணின் பிறப்பும், பின்புலமும், பிறழ்வும் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவரின் கண்களுக்குத் தெரிவதெல்லாம் இந்தப் பெண்ணின் இடுப்பில் இருந்த காலிக்குடம் மட்டும்தான்.

'குடிக்க எனக்கு தண்ணீர் கொடும்!' என்கிறார் இயேசு.

ஏற்கனவே கிணற்றருகில் இருப்பவர் இயேசு. ஆனால் இந்தப் பெண்ணோ இப்போதுதான் வருகின்றார். முறைப்படி பெண்தான் இயேசுவிடம் தண்ணீர் கேட்டிருக்க வேண்டும். அல்லது இந்தப் பெண் தண்ணீர் இறைப்பதை இயேசு பார்த்துக்கொண்டே இருந்துவிட்டு, 'கொஞ்சம் வாட்டர் ப்ளீஸ்' என்று கேட்டிருக்கலாம்.

'தண்ணீர்' என்ற வார்த்தையை மையமாக வைத்து உரையாடல் தொடங்கி தொடர்கிறது.

'நீர் எப்படி தண்ணீர் கேட்கலாம்?'

'தண்ணீர் மொள்ள உம்மிடம் ஒன்றுமில்லை'

'நான் தரும் தண்ணீர்'

'தாகம் எடுக்காது'

'அந்த தண்ணீரை எனக்குத் தாரும்'

என தண்ணீரே உரையாடலின் முக்கிய வார்த்தையாக இருக்கிறது.

வெகு சில நிமிடங்களே தாகம் தீர்க்கும் மிகச் சாதாரண தண்ணீரை எடுக்கச் சென்ற இளவலிடம் இயேசு இறையியல் பேச ஆரம்பிக்கின்றார். இதுதான் கடவுளின் பண்பு. நாம் ஒரு தேவை என அவரிடம் சென்றால், அந்த தேவையைக் கடந்து அடுத்தடுத்த நிலைக்கு அவர் நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றார். 

'உனக்கு ஐந்து கணவர்கள் உண்டு' என இயேசு சொல்வதை 'உனக்கு ஐந்து கடவுளர்கள் உண்டு' எனவும் மொழிபெயர்க்கலாம். ஏனெனில் இயேசுவின் காலத்துச் சமாரியர்கள் ஐந்து கடவுளர்களை வழிபட்டனர் (காண். 2 அரசர்கள் 17:24). அத்தோடு விடவில்லை இயேசு. 'இந்த மலையிலும் அல்ல. அந்த மலையிலும் அல்ல. கடவுள் உருவமற்றவர். அவரை வழிபடுவோர் அவரது உண்மை இயல்பிற்கேற்ப உள்ளத்தில் வழிபடுவர்' எனச் சொல்கிறார் இயேசு. 

'நீர் இறைவாக்கினர் என நான் கண்டுகொண்டேன்' என அறிக்கையிட்ட சமாரியப்பெண்ணிடம், 'நானே அவர் - நானே கிறிஸ்து' என தன்னை வெளிப்படுத்துகிறார் இயேசு.

நிக்கதேம் என்ற யூத ஆணுக்கு இரவில் கிடைக்காத இந்த வெளிப்பாடு, பெயரில்லாத இந்த சமாரியப் பெண்ணுக்கு நண்பகலில் கிடைக்கிறது. இதுவும் கடவுளின் செயல்பாடே.

இறைவனின் அருள்நிலையைத் தாங்கமுடியாத அந்த கண்ணீர் குடம் தான் கொண்டுவந்த தண்ணீர் குடத்தை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஊருக்குள் ஓடுகிறது. தாங்க முடியாத மகிழ்ச்சியில் நாம் பிறரை நோக்கி ஓடுகிறோம். கபிரியேல் தூதரிடம் மங்கள வார்த்தை கேட்ட மரியாள் யூதேயா மலைநாடு நோக்கி ஓடுகிறார். உயிர்த்த இயேசுவை தோட்டத்தில் பார்த்த மகதலா மரியா சீடர்களை நோக்கி ஓடுகிறார். இந்த இளவல் யாரிடமிருந்து தன்னை மறைத்துக்கொள்ள நினைத்தாளோ அவர்களை நோக்கி ஓடுகிறாள். அதாவது, 'என்னை ஏற்றுக்கொள்ள ஒருவர் இருக்கிறார்' என்ற உறுதி வந்தவுடன், 'என்னை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் எத்தனை பேர் இருந்தாலும் அவர்களைப் பற்றிக் கவலையில்லை' என அவர்களை நோக்கி ஓடுகின்றாள் இளவல்.

இதற்கிடையில் உணவு வாங்க ஊருக்குள் சென்ற சீடர்கள் திரும்பி வருகின்றார்கள். தான் இதுவரை பேசிக்கொண்டிருந்ததை விட்டுவிட்டு சம்பந்தமேயில்லாத ஒரு டாபிக்கை எடுத்துப் பேசிகின்றார் இயேசு. 'அறுவடை இருக்கு, அரிவாள் இருக்கு, கதிர்கள் முற்றி இருக்கு, வேலைக்காரங்க சம்பளம் வாங்குறாங்க' என்ற இயேசுவின் பேச்சு நகைச்சுவையைத் தருகின்றது. அதாவது, ஃபோனில் நாம் மிக ரம்மியமாக நம் இளவலோடு உரையாடிக்கொண்டிருக்க, அந்த நேரத்தில் குறுக்கே யாராவது வந்தால் அவரிடம் சம்பந்தமில்லாமல் நாம் பேசும் உரையாடல்போல இருக்கிறது இயேசுவின் உரையாடல்.

ஊருக்குள் சென்ற இளவல், 'நான் செய்த எல்லாவற்றையும் என்னிடம் சொன்ன மனிதரை வந்து பாருங்கள். அவர் மெசியாவாக இருப்பாரோ?' என மக்களுக்கு அறிவிக்கின்றார். 'வந்து பாருங்கள்' என்ற வார்த்தையை இயேசு தன் முதற்சீடர்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறார். மேலும், பிலிப்பு நத்தனியேலிடம் சொல்லும் வார்த்தையும் இதுவே. இங்கே இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும். 'இவர்தான் மெசியா' என உறுதியாக அறிவிக்காமல், 'இவராக இருப்பாரோ!' என தயக்கம் காட்டுகிறார் இளவல். இறையனுபவத்தில் தயக்கம் மிக அவசியம். சில நேரங்களில், 'இதுதான் இறைவன். இதுதான் இறையனுபவம்' என கடவுளுக்கு செக்ரட்டரி மாதிரி அவரை முற்றிலும் அறிந்தவர்போல நாம் பேசுகிறோம். பல மதங்கள் தொட்டில் கட்டி ஆடும் நம் இந்திய மரபில் இந்த தயக்கம் இன்னும் அதிகம் அவசியமாகிறது. இல்லை என்றால், 'என் கடவுள்தான் பெரியவர்' என நாம் அடுத்தவரை தள்ளிவைக்க ஆரம்பித்துவிடுவோம்.

இளவலின் பேச்சைக் கேட்டு சமாரிய நகரத்தார் அனைவரும் இயேசுவிடம் வருகின்றனர். அந்த மக்களின் தாராள உள்ளத்தையும் நாம் பார்க்க வேண்டும். 'என்னிடம் நிறைய தங்கம் இருக்கிறது என நீ உன் சொந்தக்காரனிடம் சொல். அவன் உன்னை நம்ப மாட்டான்' என்கிறார் பவுலோ கோயலோ. அதாவது, 'இவனிடம் என்ன இருக்கிறது? இவனைப் பற்றித்தான் நமக்குத் தெரியுமே' என சொந்தக்காரர்கள் எல்லாம் தெரிந்ததாக நினைத்துக்கொள்வார்கள். ஆனால், இந்த மக்கள் அப்படி அல்ல. 'யார் சொன்னா?' என்பது முக்கியமல்ல. 'என்ன சொன்னாள்?' என்பதுதான் முக்கியம் என இயேசுவை நோக்கி புறப்படுகின்றனர். தங்கள் ஊரில் தங்குமாறு இயேசுவிடம் கேட்கின்றனர். தாங்கள் இறையனுபவம் பெற்றவர்களாக, 'இப்போது உன் பேச்சைக் கேட்டு நாங்கள் நம்பவில்லை. நாங்களே அவர் பேச்சைக் கேட்டோம். அவர் உண்மையில் உலகின் மீட்பர்' என அறிந்துகொண்டோம் என நம்பிக்கை அறிக்கை செய்கின்றனர்.

நம் நம்பிக்கை வாழ்வும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். குருக்களின் மறையுரை, வழிபாடு, ஞாயிறு மறைப்போதனை, வகுப்புகள் என நிறைய வழியில் நாம் இயேசுவைப் பற்றி அறிந்திருக்கலாம். ஆனால், அந்த அறிவு முழுமையானது அல்ல. அனுபவம் வழியாக இயேசுவை அறிய புறப்பட வேண்டும்.

'இறைவாக்கினர்,' 'கிறிஸ்து,' 'மீட்பர்' என அடுத்தடுத்த அடையாளத்தைப் பெறுகின்றார் இயேசு.

இன்றைய முதல் வாசகத்தின் பின்புலத்தில் மக்களின் காலிக்குடம் தாகம் என இருந்தாலும், அதையும் தாண்டிய ஒரு தாகம் இருக்கிறது அவர்களிடம். 'ஆண்டவர் நம்மோடு இருக்கிறாரா?' என்ற கேள்விதான் அது.

ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் இதே தேடலோடு தான் இருக்கின்றது. ஆகையால்தான், 'உமக்காகவே படைக்கப்பட்ட எங்கள் ஆன்மாக்கள் உம்மை நாடித் தேடி உம்மில் ஒன்றாகும்வரை அமைதி காண்பதில்லை' என கசிந்துருகுகிறார் தூய அகஸ்தினார்.

இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்கு வைக்கும் வாழ்;க்கைப் பாடம் என்ன?

1. நான் ஒரு காலிக்குடம்

என் கிணறு வற்றும் நேரத்திலும், 'ஆண்டவர் என்னோடு இருக்கிறாரா?' என்ற கேள்வி எழும் நேரத்திலும், என் வாழ்வின் பொருள் என்ன என நான் கேட்கும் நேரத்திலும் நான் செய்ய வேண்டியது என்ன? என் வீட்டில் ஓய்ந்திருக்காமல், என் காலிக்குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு கிணறு நோக்கி நடைபோட வேண்டும். அது நண்பகலாக இருந்தாலும். ஏனெனில் என் தாகம் தீர்ப்பவர், என் காலிக்குடத்தை நிரப்பவல்லவர் எனக்காக அங்கே காத்துக்கொண்டு இருப்பார். இஸ்ரயேல் மக்களின் காலிக்குடங்களை நிரப்ப ஒரேபு மலையில் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார் யாவே இறைவன். சமாரியப் பெண்ணின் காலிக்குடத்தை நிரப்ப கிணற்றடியில் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார் இயேசு. என் இறைவனும் எனக்காக தனிமையில் காத்துக்கொண்டிருக்கும் இறைவன். அவரிடம் நான் எப்படி, எந்த நிலையில், எந்த நேரத்தில் சென்றாலும், 'குடத்தை அப்படி வைத்துவிட்டு இங்கு வந்து அமர்' என என்னை தன் அருகில் அமர வைத்து, என்னை உயர்ந்த தேவைகளை நோக்கி அழைத்துச் செல்ல வல்லவர் அவர்.

ஆனால், நான் சில நேரங்களில் என் காலிக்குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு கிணற்றை நோக்கிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, கானல் நீரை நோக்கியும் செல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது. கானல் நீர் எனக்கு அருகில் இருக்கிறது. என் கண்களுக்கு ஈர்ப்பாக தரையின் மேலேயே இருக்கிறது. கிணறு தூரமாக இருக்கிறது. ஆழமாக இருக்கிறது. என்னதான் அருகிலும், கண்களுக்கு ஈர்ப்பாகவும் இருந்தாலும் கானல் நீர் ஒரு மாயை மட்டுமே. அந்த நீர் என் தாகத்தை ஒருபோதும் தணிக்க முடியாது. ஆக, நான் கிணற்றை நோக்கியே செல்கிறேன் என்பதை அடிக்கடி உறுதி செய்துகொள்ள வேண்டும்.

2. என் அருகிருப்பவர் ஒரு காலிக்குடம்

என் வாழ்வில் விரக்தி, துயரம், வெறுமை என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, அவ்வளவு உண்மை எனக்கு அருகிருப்பவரின் விரக்தியும், துயரமும், வெறுமையுமே. நாம் தினமும் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு நபரும் தன் உள்ளே ஏதாவது ஒரு போராட்டத்தில் இருப்பார். ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஏதாவது ஒரு குடம் காலியா இருக்கும். சில நேரங்களில் அடுத்தவரின் குடத்தை நிரப்புவதற்குப் பதிலாக நாம் அந்தக் குடத்தை இன்னும் சுரண்டு புண்ணாக்கிவ அல்லது வற்றச்செய்துவிடுகிறோம். 

அடுத்தவரின் காலிக்குடத்தை நிரப்புக்கூடியவராக நான் இருக்க முடியும்? எப்படி? இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் சொல்வது போல என் அருள்நிலையில் அடுத்தவருக்கு பங்கு கொடுப்பதன்வழியாக, என் அருளை அடுத்தவருக்கு என் வாழ்வின் வழியாக பகிர்ந்து கொடுப்பதன்வழியாக.

3. என் சமூகம் ஒரு காலிக்குடம்

குடங்கள் காலியானால் மனிதர்கள் கடவுளுக்கு எதிராக முணுமுணுக்க, அரசுக்கு எதிராக முணுமுணுக்காமல் இருப்பார்களா? இன்று தண்ணீர் தான் அரசியல். காவேரி, முல்லைப்பெரியாறு, நதிநீர் இணைப்பு, தாமிரபரணியில் பெப்சிக்கு தண்ணீர், மீத்தேன் திட்டத்தால் தண்ணீர் வறட்சி, தண்ணீர் வறட்சியால் விவசாயிகள் (தற்)கொலை, மீன்பிடிக்கும் தண்ணீரில் மாற்றானின் அத்துமீறல் என நம் குடங்கள் காலியாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. 'என் தங்கம், என் உரிமை' என்று போராடும் நம்மால், 'என் தண்ணீர், என் உரிமை' என போராட முடியவில்லை. நான் சிறுபையனாக இருக்கும்போது நிறைய பெட்டிக்கடைகள் இருக்கும். ஒவ்வொரு கடைக்கு வெளியிலும் ஒரு குடத்தில் தண்ணீர் இருக்கும். யாரும் வந்து குடிக்கலாம். கொஞ்ச ஆண்டுகள் கழித்து குடங்கள் கடைக்குள் சென்றன. இன்று அதே குடங்கள் சின்ன சின்ன வாட்டர் பாக்கெட்டுகளாய், பிளாஸ்டிக் பாட்டில்களாய் கடையில் தொங்குகின்றன. 

நம்மை ஆள்பவர்களுக்கு இதைப் பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லை. தங்கள் போலி பிரச்சாரத்தால் மக்களை தன்வயப்படுத்தி தங்கள் ஓட்டு வங்கியை பலப்படுத்தவும், தங்கள் குற்றவாளி தலைவரின் சமாதியில் தியானம் செய்து, ஓங்கி அடித்து ('வெறுங்கழுதைக்குத்தான் வீராப்பு அதிகம்' என ஊரில் சொல்வார்கள்') சத்தியம் செய்வதிலும் குறியாய் இருக்கிறார்கள் அவர்கள்.

வாழ்வு தரும் தண்ணீர் கிடைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. 

தாகம் தீர்க்கும் தண்ணீராவது இன்று கிடைக்கட்டும். 

தண்ணீர் எடுக்கச் சென்றவள் வாழ்வின் ஊற்றைக் கண்டுகொள்கிறாள். நம் குடங்கள் காலியாகும்போது நம் பயணம் அவரை நோக்கியதாக இருக்கட்டும். அவரின் ஊற்றில் பருகும் நாம் மற்றவர்களுக்கும் நம் குடங்களைச் சாய்த்துக்கொடுப்போம்.

காலிக்குடங்கள் என்றும் அவர் காலடியில்!

__________

Yesu Karunanidhi

தவக்காலம் இரண்டாம் ஞாயிறு 12 மார்ச் 2017

மார்ச் 10, 2017

தவக்காலம் இரண்டாம் ஞாயிறு 12 மார்ச் 2017

I. தொநூ 12:1-4    II. 2 திமொ 1:8-10    III. மத் 17:1-9

உள் ஒளி

இன்று மாலை என் பழைய புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அருள்பணியாளர் ஒருவர், 'இந்த ஃபோட்டோவுல வெள்ளையா (முகம்) இருக்கிறது இப்போ கறுப்பாவும், கறுப்பா (தலைமுடி) இருக்கிறது இப்போ வெள்ளையாவும் இருக்கு' என்றார்.

தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிற்றில் இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வை தியானிக்கின்றோம்.

மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள தன் நண்பர் பற்றி என் நண்பர் நேற்று பேசிக்கொண்டிருந்தார். பருமனான உடல் கொண்டிருந்த அவரது நண்பர் புற்றுநோயால் அவதிப்பட்டுக் கிடக்கிறார் எனவும், அவர் மிகவும் மெலிந்து விட்டார் எனவும், அவரது முதுகு தண்டுவடம் கூட வெளியே தெரிகிறது எனவும் சொன்னார். நம் கண்முன்னாலேயே மனிதர்களின் உருவம் மாறுகின்றது.

ரொம்ப ஆண்டுகளாகப் பார்க்காத ஒருவரை திடீரென பார்க்கும்போது அவரின் தலைமுடி வெள்ளையாகவும், ஆள் ஒல்லியாகவும் அல்லது குண்டாகவும் இருந்தால், அவரை நாம் முன்னால் பார்த்த முகம் உடனே வந்து போகிறது. 'என்ன அப்படியே மாறிட்டீங்க!' என ஆச்சர்யப்படுகிறோம்.

இன்னும் சிலர் முன்னால் நமக்கு நெருக்கமாக இருந்தவர்கள். இன்று ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நம்மிடமிருந்து விலகி இருப்பார்கள். அவர்களைப் பற்றி யாராவது நம்மிடம் விசாரித்தால், 'அவர் முன்னால் மாதிரி இல்ல. மாறிட்டார்' என ஆதங்கப்படுகிறோம்.

ஆக, நாமும் நம் கண்முன் நடக்கும் உடல் மாற்றங்களையும், உணர்வு மாற்றங்களையும், உறவு மாற்றங்களையும் பார்க்கின்றோம்.

மாற்றத்தை திடீரென்று பார்க்கும்போது நம்மால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

குழந்தைகளாக இருந்த நாமே வளர்ந்தோம். சிறுவர்கள் ஆனோம். இளமை வந்தது. வளர்கிறோம். மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம். நம்மில் நிகழும் இந்த மாற்றம் மெதுவாக நடப்பதால் நாம் அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

தனக்கு மிகவும் நெருக்கமான சீடர்கள் வட்டத்தில் இருந்த பேதுரு, யோவான், யாக்கோபு ஆகியோரைக் கூட்டிக்கொண்டு இயேசு ஓர் உயர்ந்த மலையில் ஏறுகின்றார். இயேசு எல்லாரையும் ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு வட்டத்தில் வைத்து அன்பு செய்தார். அந்த வகையில் இந்த மூன்று சீடர்களும் இயேசுவுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தனர். 

மலையில் ஏறிச்சென்றவர் உருமாறினார் என மத்தேயு நற்செய்தியாளர் பதிவு செய்கின்றார். மாறிய உருவம் எப்படி இருந்தது என வர்ணிக்காமல் அவரது முகம் கதிரவனைப் போல ஒளிர்ந்தது என்கிறார் மத்தேயு. முகம் மட்டுமல்ல. ஆடையும் வெண்ணிறமாக ஒளிர்கிறது. ஆக, இயேசு ஒளியாக மாறுகின்றார். அந்த ஒளி மாற்றத்தில் மோசே மற்றும் எலியாவையும் கண்டுகொள்கின்றனர் சீடர்கள். அவர்கள் தோன்றியது மட்டுமல்லாமல், இயேசுவோடு உரையாடிக்கொண்டும் இருந்தனர். அந்த உரையாடலும் பதிவு செய்யப்படவில்லை.

இந்த நேரத்தில்தான் இயேசுவைப் பார்த்து பேதுரு உரையாடுகிறார்:

'ஆண்டவரே, நாம் இங்கேயே இருப்பது நல்லது. உமக்கு ஒன்றும் மோசேக்கு ஒன்றும் எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைக்கட்டுமா? உமக்கு விருப்பமா?' 

பேதுரு தன் கண் முன்னால் காண்பதை அப்படியே ஃப்ரீஸ் செய்ய விரும்புகிறார்.

அதாவது ஃபோட்டோ எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறார். நாம் இன்று நிறைய ஃபோட்டோக்கள் எடுக்கிறோம். நம்மை நாமே செல்ஃபி எடுக்கிறோம். அல்லது பிறரை எடுக்கிறோம். அதை நாம் மற்றவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளவும் செய்கிறோம். ஃபோட்டோ எடுக்கும்போது என்ன நடக்கிறது. நாம் இருக்கும் இடத்திலும், நேரத்திலும் நம்மை அப்படியே உறையச் செய்து விடுகிறோம். ஆகையால்தான் ஒரு ஃபோட்டோவைக் காட்டும்போது இது இந்த இடத்தில், இந்த நேரத்தில் எடுக்கப்பட்டது என்கிறோம். ஃபோட்டோக்கள் மாறுவதில்லை. ஃபோட்டோவில் இருப்பது அப்படியே உறைந்துவிடுகிறது.

பேதுரு இயேசுவையும், மோசேயையும், எலியாவையும் மூன்று கூடாரங்களுக்குள் வைத்து அப்படியே உறையச் செய்ய விரும்புகின்றார். 

பேதுருவின் கேள்விக்கு இயேசுவோ, மோசேயோ, எலியாவோ பதில் சொல்லவில்லை.

ஆனால், அந்த நேரத்தில் வானத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்கிறது.

'என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு பூரிப்படைகிறேன். இவருக்கு செவிசாயுங்கள்'

பேதுரு ஒன்று கேட்க, பதில் குரல் வேறொன்றாக இருக்கிறது.

நம் செபத்திலும் சில நேரங்களில் இப்படித்தான் நிகழும். கடவுளைப் பார்த்து நாம் ஒன்று கேட்க அவர் வேறொன்றை விடையாகச் சொல்வார். 

அவர்கள் அச்சத்தால் முகங்குப்புற விழுகிறார்கள். 

புதிய ஒளி, புதிய நபர்கள், புதிய குரல் - விளைவு அச்சம். 

முகங்குப்புற விழுவதை சரணாகதியின் அடையாளம் என்றும், அல்லது பயத்தின் விளைவு என்றும் சொல்லலாம். எவ்வளவு நேரம் இப்படி விழுந்துகிடந்தார்கள் என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், கொஞ்ச நேரத்தில் இயேசு அவர்களிடம் வந்து அவர்களைத் தொட்டு, 'எழுந்திருங்கள். அஞ்சாதீர்கள்!' என்கிறார்.

அத்தோடு, 'இங்க நடந்ததை மானிட மகன் இறந்து உயிர்க்கும்வரை யாரிடமும் சொல்லாதீர்கள்!' என அவர்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்.

ஆக, இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வு அவருடைய பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்போடு தொடர்புடையது. எப்படி?

இங்கே தாபோர் மலை. அங்கே கல்வாரி மலை.

இங்கே அவரின் முகம் ஒளிர்கிறது. அங்கே அவரின் முகம் தூசி படிந்து இருக்கிறது.

இங்கே அவரின் ஆடைகள் வெண்ணிறமாக இருக்கின்றன. அங்கே அவரின் உடலில் ஆடைகள் இல்லை.

இங்கே மோசேயும் எலியாவும் உடன் நிற்கின்றனர். அங்கே இரண்டு கள்வர்கள் உடன் நிற்கின்றனர்.

இங்கே பேதுரு இருக்க விரும்புகிறார். அங்கே அவரை விட்டு ஓடிவிடுகின்றார்.

இங்கே வானகத் தந்தையின் குரல் கேட்கிறது. அங்கே மக்கள் மற்றும் படைவீரர்களின் ஏளனம் கேட்கிறது.

இங்கே சீடர்கள் முகத்தை மூடிக்கொள்கின்றனர். அங்கே கதிரவன் தன் முகத்தை மூடிக்கொள்கிறது.

இங்கே வெளிச்சம். அங்கே இருள்.

இங்கே சீடர்களை எழுந்திருக்கச் சொல்கின்றார் இயேசு. அங்கே தானே உயிர்த்து எழுகின்றார்.

ஆனால்,

இரண்டிற்கும் ஒரே ஒரு முக்கியமான ஒற்றுமை இருக்கிறது.

இங்கேயும், அங்கேயும் மாட்சி பெறுகின்றார் இயேசு.

ஆக, இயேசு தன் பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்பு வழியாக இறைமகன் என்னும் மாட்சி பெறுகின்றார். அந்த இறைமகனுக்குச் செவிகொடுங்கள் என்ற செய்திதான் இங்கே சீடர்களுக்குத் தரப்படுகிறது.

இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வை சீடர்கள் எப்படி புரிந்திருப்பார்கள்?

மாற்கு நற்செய்தியாளர் சீடர்களின் புரியாத தன்மையை அடிக்கடி பதிவு செய்கிறார். இயேசுவும், அவருடைய மெசியா அடையாளமும் சீடர்களுக்கு இறுதிவரை மறைபொருளாகவே இருக்கின்றது.

இன்றைய நற்செய்தியில் உள்ள முரண் என்னவென்றால் கதிரவன்போல வந்த வெளிச்சம்கூட சீடர்களின் அறியாமை என்னும் இருளைப் போக்கவில்லை. 

நம் நம்பிக்கை வாழ்விலும் இதுபோல நடக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகள் கதிரவன் போல ஒளிர்ந்தாலும் நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் தயக்கம் அல்லது சந்தேகம் என்னும் இருள் களைவதில்லை. மற்றவர்கள் கடவுளைப் பற்றிச் சொல்வதெல்லாம் நமக்குப் புரிந்தாலும் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள நம் மனம் தயக்கம் காட்டுகிறது.

சீடர்களின் தயக்கம் இயேசுவின் உயிர்ப்பில்தான் மாறுகிறது. அதுவரை அவர்கள் நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருக்கின்றனர். ஆக, நம்பிக்கை வருவதற்கும், வளர்வதற்கும் வெளி ஒளி தேவை அல்ல. மாறாக, உள் ஒளியே தேவை.

இதைத்தான் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். 2 திமொ 1:8-10), 'அழியா வாழ்வை நற்செய்தி வழியாக ஒளிரச் செய்தார்' என திமொத்தேயுவுக்கு எழுதுகிறார் தூய பவுல். நற்செய்தி என்பது நாம் வெளியே இருந்து வாசிக்கக் கேட்பது அல்ல. மாறாக, இயேசுவே நற்செய்தி. அந்த நற்செய்தியை நாம் நம் உள்ளத்தில் உணர்தலே ஒளி.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (தொடக்கநூல் 12:1-4) நம் முதுபெரும் தந்தை ஆபிராம் இறைவனால் அழைக்கப்படுகின்றார். 'உன் நாட்டிலிருந்தும், உன் இனத்திலிருந்தும், உன் தந்தைவீட்டிலிருந்தும் புறப்பட்டு நான் காட்டும் நாட்டிற்குச் செல்' என்று கட்டளை இடுகின்றார் கடவுள். ஆபிராமும் அவ்வாறே புறப்பட்டுச் செல்கின்றார். இந்த நிகழ்வையே எபிரேயருக்கு எழுதப்பட்ட திருமடலின் ஆசிரியர், 'தாம் எங்கே போக வேண்டும் என்று தெரியாதிருந்தும் அவர் புறப்பட்டுச் சென்றார்' (எபி 11:8) என எழுதுகின்றார். வெளியே இருளாக இருந்தாலும், தன் உள்ளத்தில் ஒளி இருந்ததால் புறப்பட்டுச் செல்கின்றார் ஆபிராம்.

இவ்வாறாக, இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு முன்வைக்கும் கருத்து 'உள் ஒளி.'

இந்த உள் ஒளியை நாம் எப்படிக் கண்டுகொள்வது?

1. ஆண்டவரின் ஆசி

'உனக்கு நான் ஆசி வழங்குவேன்' எனச் சொல்லும் கடவுள் ஆபிராமிடம், 'நீயே ஆசியாக விளங்குவாய்' என்கிறார். இன்று எல்லாவற்றையும் நாம் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தால் சாதித்துவிடலாம் என நினைக்கிறோம். எல்லாவற்றையும் 'இருக்கிறது. இல்லை' என நிரூபிக்கத் துடிக்கும் அறிவியல், 'கடவுளின் இருப்பையும் இல்லாமையையும்' நிரூபிக்கத் துணிவதில்லை. நாமே எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிடலாம் என நினைத்தாலும், நம்மையும் கடந்து ஒன்று இருக்கிறது என நினைப்பதால்தான், விண்வெளி ஆய்வுக்கூடத்திற்குச் செல்லும் விஞ்ஞானிகள் முதலில் கோவிலுக்குச் செல்கின்றனர். 104 செயற்கைக்கோள்களை எடுத்துச் செல்லும் ராக்கெட்டை சாமியார் ஒருவர் மந்திரிக்கின்றார். 'அனைத்தையும் அதனதன் நேரத்தில் செய்து முடிக்கும் கடவுள் தாமே அனைத்தையும் வழிநடத்துகின்றார்' எனில் அவரின் ஆசியை நாம் பெறுவது அவசியம். அந்த ஆசியை இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் அருள் என்கிறார் பவுல். அந்த அருளே நம் உள் ஒளிரும் ஒளி.

2. ஆறுநாள்களுக்குப் பின்

'ஆறு' என்பது 'குறைவு' என்பதைக் குறிக்கும் எண். 'ஆறுநாள்களுக்குப் பின்' இயேசு மலைமேல் ஏறினார் என எழுதுகிறார் மத்தேயு. 'கானாவூரில் ஆறு கற்சாடிகள் இருந்தது' என எழுதுகிறார் யோவான். குறைவானதை நிறைவு செய்கின்றார் இயேசு. சீடர்களின் வாழ்வு இதுவரை 'ஆறுநாள்களாக,' அதாவது, 'குறைவாக' இருக்கிறது. அந்த குறைவிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கின்றார் இயேசு. நம் வாழ்விலும் நாம் ஆறுநாள்களை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம். இல்லத்தில், உள்ளத்தில், உறவுகளில், வேலையில், படிப்பில் என குறைவு இருந்துகொண்டே இருக்கலாம். அந்த நாள்களில் நாம் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டியது இயேசுவின் உடனிருப்பை மட்டுமே. குறைவு என புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் நம் அருகில் வந்து நம்மை உயர்ந்த மலைக்கு அழைத்துச் சென்று நிறைவாக்க அவரால் மட்டுமே முடியும். அவரின் உடனிருப்பே உள் ஒளி.

3. இங்கேயே இருப்பது நல்லது

இது நமக்கு வரும் சோதனை. வாழ்வில் ஒன்று நல்லது நடந்தவுடன், ஒளி கிடைத்தவுடன், வழி கண்டவுடன், 'இப்படியே இருப்பது நல்லது' என நினைத்துவிடுகிறோம். அப்படி நினைக்கும்போது நாம் ஏமாந்துவிடுகிறோம். காலையில் விடிகிறது. 'விடிந்துவிட்டது. இப்படியே இருக்கட்டும்' என நான் நினைக்கிறேன் என வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால், மாலையில் கதிரவன் மறைகிறது. இருள் வளர்கிறது. எனக்குள் ஏமாற்றம் குடிகொள்கிறது. ஆனால், 'நாளை மீண்டும் கதிரவன் வரும்' என்ற என் நம்பிக்கை என்னை அமைதியாக தூங்கச் செய்கிறது. ஆக, வாழ்வின் நன்மை, தீமைகளை, ஒளி, இருளை அப்படியே பற்றிக்கொள் நினைக்காமல், போகிற போக்கில் மிக எதார்த்தமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம்தான் உள் ஒளி.

4. இவருக்குச் செவிகொடுங்கள்

'செவிகொடுங்கள்' என்பதற்கு 'கீழ்ப்படியுங்கள்' என்ற பொருளும் உண்டு. 'இவன் என் பேச்சையே கேட்பதில்லை' என்று நாம் ஒருவரைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, 'இவருக்கு காது கேட்பதில்லை' என்று பொருள் இல்லை. மாறாக, 'இவர் எனக்கு கீழ்ப்படிவதில்லை' என்றுதான் பொருள். இயேசுவின் உருமாற்றத்தின்போது தந்தையின் அழைப்பு 'கீழ்ப்படியுங்கள்' என்பதாக மட்டுமே இருக்கிறது. கீழ்ப்படிதல் என்பது நான் அணிந்திருக்கும் கிரீடத்தை அகற்றி என் இறைவன் முன் வைத்து சரணாகதி ஆவது. கிரீடம் அணியும் போது நான் என்னையே இறைவனுக்கு நிகராக்கிக்கொள்கிறேன். அங்கே சரணாகதி வருவதற்குப் பதிலாக சண்டை வந்துவிடுகிறது. மாறாக, நான் அதை அகற்றி அவர் முன் வைக்க அவர் என்னை ஆட்கொள்வார். அப்படி ஆட்கொள்ளப்படுதலே உள் ஒளி.

5. எழுந்திருங்கள். அஞ்சாதீர்கள். யாருக்கும் சொல்லாதீர்கள்.

இயேசு அடுத்தடுத்து மூன்று கட்டளைகளை இடுகின்றார். 'எழுவது' என்பது நாம் இன்னும் முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும் என்பதையும், 'அஞ்சாதே' என்பது நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும் என்பதையும், 'சொல்லாதே' என்பது பொறுமை காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் உணர்த்துகிறது. வேகமான இந்த உலகத்தில் நாம் இந்த மூன்றையும் செய்யத் தவறிவிடுகின்றோம். எனது வீடு, எனது குடும்பம், எனது வேலை, எனது படிப்பு என அப்படியே அமர்ந்துவிடுகிறோம். அவற்றிலேயே அமிழ்ந்துவிடுகிறோம். அல்லது இவற்றைக் குறித்து கலக்கம் கொள்கிறோம். அல்லது பொறுமையற்று அனைத்தையும் அனைவரிடமும் புலம்பித் தள்ளிவிடுகிறோம். 'ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு நேரம் உண்டு' என்பதை மறக்காமல் இருப்பதே உள் ஒளி.

இறுதியாக,

ஜென் துறவி ஒருவர் தன் சீடர்களிடம் ஒரு வெற்றுப் பானையைக் காட்டி, 'இதில் என்ன இருக்கிறது?' என்கிறார். எல்லாரும், 'ஒன்றுமே இல்லை' என்று சொல்ல, ஒருவன் மட்டும், 'இதில் காற்று இருக்கிறது!' என்கிறான்.

'இந்தக் காற்றை அள்ளி வெளியே போட முடியுமா?' என்று மீண்டும் கேட்க, எல்லாரும், 'முடியாது' என்கின்றனர்.

ஆனால் அந்த ஒருவன் மட்டும், 'முடியும். பானையில் தண்ணீரை நிரப்பினால் காற்றை வெளியேற்றிவிடலாம்!' என்கிறான்.

ஞானம் பெற்றனர் சீடர்கள்.

நிற்க.

நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு பானை. இந்தப் பானையை உருமாற்றம் செய்துவிட நாமும் நினைக்கிறோம். அப்படிச் செய்யும்போது நாம் இந்தப் பானையை உடைத்துவிடுகிறோம். உருமாற்றம் அடைய ஒரு வழி உண்டு. உள் ஒளியை ஏற்றுவது. உள் ஒளி ஏறியவுடன் இருளான நம் பானையும் ஒளிர ஆரம்பிக்கிறது.

அந்த ஒளியில் நான் யார் என்பதையும், எனக்கு அருகிருப்பவர் யார் என்பதையும், என் கடவுள் யார் என்பதையும் நான் கண்டுகொள்கிறேன்.

ஆபிராமிலும், பவுலிலும், இயேசுவிலும் ஒளிர்ந்த அந்த உள் ஒளி இன்றும் என்றும் நம்மில் ஒளிர்வதாக!

__________

Yesu Karunanidhi

தவக்காலம் முதல் ஞாயிறு   5 மார்ச் 2017

மார்ச் 04, 2017

தவக்காலம் முதல் ஞாயிறு   5 மார்ச் 2017

I. தொநூ 2:7-9, 3:1-7       II. உரோ 5:12-19       III. மத் 4:1-11

எந்தப் பக்கம்?

'ஏங்க...உங்களத்தான்...

நீங்க எவ்வளவு நாளா இந்த ஏதேன் தோட்டத்தில் இருக்கீங்க.

இங்க இவ்ளோ மரங்கள் இருக்கே.

எல்லா மரங்களோடு பழங்களையும் நாம சாப்பிடலாமா?'

'எவ்ளோ நாளா இருக்கேன்னு தெரியல.

ஆனா, எல்லா மரங்களோடு பழங்களையும் சாப்பிடலாம்.

நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் பழத்தை சாப்பிடக்கூடாது என்று கடவுள் சொன்னார்.'

'அது என்னங்க நன்மை தீமை அறியும் மரம்?'

'அதோ...அந்தா தோட்டத்தின் நடுவுல தெரியுதா பார் ஒரு மரம்!'

இப்படித்தான் பேசியிருப்பார்கள் நம் முதல் பெற்றோர் ஆதாமும் ஏவாளும்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஏவாளும், பாம்பும் பேசும் உரையாடலும், இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் இயேசுவும், அலகையும் பேசும் உரையாடலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் இரண்டு பேரையும் பொருத்திப் பார்க்கிறது.

கடவுள் பழங்களைப் பற்றியும், மரத்தைப் பற்றியும் ஆதாமிடம் சொன்னபோது ஏவாள் 'பிறக்கவே' இல்லை. அப்படி இருக்க கடவுள் சொன்னதாக அவர் பாம்பிடம் சொல்வது அவருக்கு எப்படித் தெரிந்தது? நிச்சயமாக அவர் தன் துணைவரிடம் கேட்டுத்தான் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஆதாமும், ஏவாளும் இணைந்தே இருந்த நேரத்தில் பாம்பு ஏவாளை மட்டும் எப்படி தனியாக சந்தித்தது?

இன்றைய முதல் வாசகத்தை எடுத்து நிறுத்தி நிதானமாக வாசித்தால் பாம்பு ஏவாளைப் பார்த்து, 'நீ எடுத்து உண்!' என்று சொல்வதாக அங்கே இல்லை. ஏவாள் தாமாகவே கனியை உண்கின்றார்.

'ஏதாவது ஒரு மரத்திலிருந்து நீங்கள் உண்ணக்கூடாது என கடவுள் சொன்னாரா?' என்று கேட்கிறது பாம்பு.

இந்தக் கேள்விக்கு விடை, 'ஆம்' அல்லது 'இல்லை' என்று மட்டுமே இருந்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால், ஏவாள் நிறைய எக்ஸ்ப்ளனேஷன் கொடுக்கிறார்:

'தோட்டத்தில் இருக்கும் மரங்களின் பழங்களை நாங்கள் உண்ணலாம். ஆனால் 'தோட்டத்தின் நடுவில் உள்ள மரத்தின் கனியை மட்டும் நீங்கள் உண்ணக்கூடாது. அதைத் தொடவும் கூடாது. மீறினால் நீங்கள் சாவீர்கள்' என்று கடவுள் சொன்னார்'

பெண் பேசத் தொடங்கியவுடன், பாம்பும் தொடர்ந்து பேசுகிறது:

'நீங்கள் சாகவே மாட்டீர்கள். ஏனெனில், நீங்கள் அதிலிருந்து உண்ணும் நாளில் உங்கள் கண்கள் திறக்கப்படும். நீங்கள் கடவுளைப்போல் நன்மை தீமையை அறிவீர்கள் என்பது கடவுளுக்குத் தெரியும்.'

இவர்கள் இரண்டு பேரும் பேசிக்கொள்ளும் பழத்தை மூன்று அடைமொழிகளில் வர்ணிக்கிறார் ஆசிரியர்: அது 'உண்பதற்குச் சுவையானதாகவும், கண்களுக்கு களிப்பூட்டுவதாகவும், அறிவு பெறுவதற்கு விரும்பத்தக்கதாகவும் இருந்தது'

இங்கே ஐந்து விடயங்கள் தெளிவாகிறது:

அ. தோட்டத்தில் பாம்பைக் கண்டு ஏவாள் பயந்திருக்கிறார். ஏனெனில் அவரது பேச்சில் பதற்றம் தெரிகிறது.

ஆ. உண்பதற்கு தடை செய்யப்பட்ட மரத்தின் பெயர் ஏவாளுக்குத் தெரியவில்லை. ஆகவே, அவர் 'நடுவில் உள்ள மரம்' என்று அந்த மரத்தின் இருப்பை மையப்படுத்தி விடை அளிக்கிறார்.

இ. 'அதைத் தொடவும் கூடாது' என்று கடவுள் சொன்னதாக ஏவாள் சொல்வது ஒரு எக்ஸ்ட்ரா பிட். கடவுள், 'சாப்பிடக் கூடாது!' என்றுதான் சொன்னாரே தவிர, 'தொடக்கூடாது' என்று சொல்லவில்லை.

ஈ. ஏவாள் 'சாவீர்கள்' என்று தன் உரையாடலை முடிக்கிறார். பாம்பு, அதே வார்த்தையைக் கையாண்டு, 'சாக மாட்டீர்கள்' என தன் உரையாடலைத் தொடங்குகின்றது.

உ. ஏற்கனவே ஆதாமும், ஏவாளும் கடவுளின் சாயலாகத்தான் இருக்கின்றனர். இங்கே 'நீங்கள் கடவுளைப் போல ஆவீர்கள்' என்று சொல்வது பாம்பு போடும் எக்ஸ்ட்ரா பிட்.

பின், ஏவாள் கனியைப் பறித்து உண்கிறார். அதை தன் கணவருக்கும் கொடுக்கிறார். அவரும் உண்கிறார். 

இங்கே இரண்டு கேள்விகள்:

அ. பாம்பு செய்த சோதனை என்ன?

ஆ. ஏவாள் செய்த தவறு என்ன?

இரண்டிற்கும் ஒரே விடைதான்.

'தேவையான இடத்தில் தேவையானதை மட்டும் பேசுதல்!'

'இவள் பேசுகிறாளா? இல்லையா?' என சோதித்தது பாம்பு.

'பேசக்கூடாத இடத்தில் அதிகம் பேசினார் ஏவாள்'

'பேச வேண்டிய இடத்தில் பேசாமல் விட்டார் ஆதாம்'

ஆக, பேச்சும், பேச்சின்மையுமே இவர்கள் செய்த தவறு.

மத்தேயு நற்செய்தியில மலைப்பொழிவை நிறைவு செய்கின்ற இயேசு, 'ஆகவே, நீங்கள் பேசும் போது 'ஆம்' என்றால் 'ஆம்' எனவும், 'இல்லை' என்றால் 'இல்லை' எனவும் சொல்லுங்கள். இதைவிட மிகுதியாகச் சொல்வது எதுவும் தீயோனிடத்திலிருந்து வருகிறது' (மத் 5:37) என்கிறார்.

ஆக, மிகுதியான பேச்சு தீயோனிடமிருந்து வருகிறது.

மிகுதியாக நாம் பேசும்போது தீயோனிடம் நாம் மாட்டிக்கொள்கிறோம்.

'ஆமாம். சொன்னாரு!' என்று ஏவாள் முடித்திருந்தால், பாம்பு தொடர்ந்து பேசியிருக்காது. 'ஆம்' அல்லது 'இல்லை' என்று மட்டும் பதில் சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் நீட்டிப் பேசுகிறார் ஏவாள்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்திற்கு வருவோம்:

அங்கே இயேசுவும் பாம்பும் (அலகை).

முதல் வாசகத்தில் போலவே, இங்கும் அலகைதான் முதலில் பேசத் தொடங்குகிறது:

'நீர் இறைமகன் என்றால்...'

அங்கே 'நீங்கள் கடவுளைப் போல ஆவீர்கள்' அதாவது, 'கடவுளின் மகன் அல்லது மகள் ஆவீர்கள்' என்ற சொன்ன அலகை, இங்கே 'நீ கடவுளின் மகன் என்றால்' என தொடங்குகிறது. 

அங்கேயும் இங்கேயும் சோதனை சாப்பிடுவதில்தான் வருகிறது. 

அங்கே கனி. இங்கே அப்பம். இங்கே இயேசுவுக்கு இருந்தது பசி. அங்கே ஏவாளுக்கு இருந்தது கவர்ச்சி.

ஏவாளை விட இயேசுதான் எளிதாக விழுந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் நாற்பது நாள்கள் பசியாக இருக்கிறார் இயேசு. 

பாலைவனத்தில் இயேசு சோதிக்கப்பட்ட நிகழ்வை ஒத்தமைவு நற்செய்தியாளர்கள் (மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா)  மட்டும் பதிவு செய்ய, யோவான் அதை எழுதாமல் விடுகின்றார். மாற்கு நற்செய்தியாளரின் பதிவு மிகவும் சுருக்கமாக இருக்கிறது. மத்தேயு மற்றும் லூக்கா நற்செய்தியாளர்கள் மூன்று சோதனைகளைப் பதிவு செய்திருந்தாலும், அவற்றின் வரிசை இரண்டிலுமே மாறுகிறது. இயேசு சோதிக்கப்பட்டாரா? எத்தனை சோதனைகள்? என்ன வரிசையில் சோதனைகள் நிகழ்ந்தன? அலகை இயேசுவை சோதிக்கிறது என்றால் அலகை இயேசுவைவிட பெரியதா? என்ற தேவையற்ற கேள்விகளை விடுத்து நேரே நிகழ்விற்குப் போவோம்.

மூன்று சோதனைகளை முதலில் புரிந்து கொள்வோம்:

அ. 'நீர் இறைமகன் என்றால் கற்கள் அப்பமாகும்படி கட்டளையிடும்!'

ஆ. 'நீர் இறைமகன் என்றால் கீழே குதியும்!'

இ. 'நீர் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து என்னை வணங்கினால்!'

இந்த மூன்று சோதனைகளைக்கும் மூன்று அர்த்தங்களை நாம் கொடுக்க முடியும்.

அ. உளவியல் பொருள்

இந்த மூன்று சோதனைகளும் இயேசுவின் உள்ளத்தில் நடந்த மனப்போராட்டமாக இருந்திருக்கலாம். தான் இறைமகன் என்பதை எப்படி மற்றவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துவது? அப்பம் பெருக்குதல் வழியாகவா? அருஞ்செயல்கள் வழியாகவா? அல்லது ஆளுநர்களுக்கும், அரசர்களுக்கும் அடிபணிவது வழியாகவா? நன்மைக்கும், தீமைக்கும் எதிரான இந்தப் போராட்டம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்தில் நிகழும் போராட்டடும் கூட.

ஆ. அறநெறி பொருள்

முதல் சோதனை உணவு, இரண்டாம் சோதனை பாதுகாப்பு, மூன்றாம் சோதனை தன்மதிப்பு என மனித வாழ்வின் மூன்று தேவைகளைக் குறிக்கிறது. இந்த மூன்றும் ஒன்றிற்குப் பின் ஒன்றாக வரிசையாக நிகழக்கூடியவை. இவற்றை அடைவதற்கான குறுக்கு வழிகளை நாம் தேர்ந்துகொள்வது சரியா என்ற பின்புலத்தில் புரிந்துகொள்வது.

இ. கிறிஸ்தியல் பொருள்

இயேசுவின் வாழ்வும், போதனையும் தன்மையம் கொண்டதாக இல்லை. மாறாக, பிறர்மையம் கொண்டதாக இருக்கிறது. தனக்காக அப்பம் செய்து கொள்ளாத இயேசு அவற்றை பிறருக்காக செய்கின்றார். தான் மற்றவர் முன் குதித்து இறைமகன் ஆவதற்குப் பதிலாக மற்றவர்களின் இறைச்சாயலை அவர்களுக்கு உணர்த்துகின்றார். தான் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழாமல் இருப்பதோடு தீயோனை நாடும் மற்றவர்களைத் தூக்கிவிடுகின்றார்.

இறுதியாக,

இயேசு அலகையின் எந்த சோதனையிலும் விழுந்தவிடவில்லை. 

இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாட்டை நாம் எப்படி வாழ்வாக்குவது?

அ. நம் பேச்சு

இன்று நாம் நிறைய பேசுகிறோம். நாம் டிவி, வாட்ஸ்ஆப், ஃபேஸ்புக் என எதைத் திறந்தாலும் யாராவது ஒருத்தர் எழுதியதை, பேசியதைக் கேட்கிறோம். சில பேச்சுகள் நம்மை கவர்ந்திழுக்கின்றன. சில பேச்சுகள் நம்மை வசியம் செய்கின்றன. சில பேச்சுகள் நம்மை ஏமாற்றுகின்றன. சில நேரங்களில் நாம் குறைவாகப் பேசுகிறோம். இல்லாதது பொல்லாதது பேசுகிறோம். தேவைக்கு அதிகமாக பேசுகிறோம். முன்னுக்குப் பின் முரண்பட்டுப் பேசுகிறோம். மட்டம் தட்டி பேசுகிறோம். நம் பேச்சுதான் நாம் நமக்கே விரித்துக்கொள்ளும் கண்ணி.

எப்படிப் பேச வேண்டும் என்பதை இயற்கை நமக்கு 5 வயதுக்குள் கற்றுக்கொடுத்துவிடுகிறது. ஆனால் நாம் என்ன பேச வேண்டும், என்ன பேசக் கூடாது, யாரிடம் எதைப் பேச வேண்டும், பேசக் கூடாது என்பதை வாழ்க்கை முழுவதும் கற்றுக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

ஏவாளின் முதல் பாவம் கனியை உண்டது அல்ல. மாறாக, பாம்புடன் பேசியதுதான். அதுவும் தேவையற்றவற்றையும், சொல்லாதவற்றையும் பேசியது.

'கடவுளின் வாய்ச்சொல் ஒவ்வொன்றாலும் உயிர்வாழ்கிறார் மனிதர்' என்கிறார் இயேசு. இன்று என் வாய்ச்சொல் கடவுளின் வாய்ச்சொல்லை ஒத்திருக்கிறதா? அல்லது நான் என் வாய்ச்சொல்லால் மற்றவர்களின் பசியை, காயத்தை, கோபத்தை, இல்லாமையை அதிகப்படுத்துகிறேனா?

ஆ. நோ குறுக்குவழி

மீட்பிற்கு நிறைய எளிய வழிகள் கிடைக்க இயேசு கஷ்டமான வழியைத்தான் தெரிந்து கொள்கின்றார். அந்த கஷ்டத்தை வாழ்வின் எதார்த்தமாக்குகின்றார். இன்று குறுகிய வழிக்குள் வேகமாக நுழைய நாம் விரும்புகின்றோம். ஆகையால்தான் யூடியுபில் நாம் பார்க்கும் ஒரு நிமிட வீடியோவைக்கூட ஓட்டி விட்டு வேகமாக பார்த்துவிட நினைக்கிறோம். எதையும் நின்று, நிதானமாக அனுபவிக்கும் பக்குவம் நமக்கு இல்லை.

குறுக்கு வழியில் வருபவை சீக்கிரம் வருகின்றன. குறுகிய வழியில் வருபவை நம்மோடு ஒட்டிக்கொள்வதில்லை. எல்லாரும் போக விரும்பும் வழி குறுக்குவழி. வலி இல்லாமல் வாழ நினைப்பவர்கள் தேர்வு செய்யும் வழியும் குறுக்குவழியே.

கீழ்ப்படிதல் - இதை இயேசு செய்தார். ஆதாம் செய்யவில்லை. இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் தூய பவுலடியார் இதையே ஓர் இறையியலாக பதிவு செய்கிறார். ஆதாமினால் குற்றம் வந்தது. இயேசுவால் அருள்கொடை வருகின்றது. குறுக்குவழி குற்றத்தைக் கொண்டுவருகிறது. கீழ்ப்பதில் அருள்கொடையைக் கொண்டுவருகிறது.

இ. அலகையும் வானதூதரும்

தூய ஆவி வந்தார். அலகை வந்தது. அலகை போனது. வானதூதர் வந்தனர். நம் வாழ்வும் இப்படித்தான். இரண்டு பேரும் வருவார்கள். போவார்கள். நம் மனநிலை இயேசுவின் மனநிலை போல ஒன்றுபோல இருக்க வேண்டும். தூய ஆவி வந்துவிட்டார் என இயேசு கொண்டாடவும் இல்லை. அலகை வந்துவிட்டது என இயேசு வருந்தவும் இல்லை. பசிக்கிறது என விரக்தி அடையவும் இல்லை. 'வானதூதர் பணிவிடை செய்கின்றனர்' என புளகாங்கிதம் அடையவில்லை. யார் வந்தாலும், யார் போனாலும் என் வாழ்க்கையை நான் வாழ்வேன் என்று இருக்கிறார் இயேசு.

ஈ. சாத்தானின் வேதம்

'சாத்தான் வேதம் ஓதுகிறது' என்ற பழமொழி உண்டு. முதல் சோதனையின் இயேசு மறைநூலை மேற்கோள் காட்டியதுபோல, இரண்டாவது சோதனையில் அலகை மறைநூலை மேற்கோள் காட்டுகிறது. ஆக, மறைநூலை அறிவதும், மேற்கோள் காட்டும் திறமையும் பெரிதல்ல. அலகை கூட அந்த வேலையைச் செய்யும். நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி ஒன்றுதான்: என் இயல்பு எது? பேயின் இயல்பா அல்லது இயேசுவின் இயல்பா?

உ. சுவை, களிப்பு, விருப்பம்

இந்த மூன்று வார்த்தைகளில் வர்ணிக்கப்படுகிறது விலக்கப்பட்ட கனி. 

நம்ம வாழ்க்கையிலயும் சில விலக்கப்பட்ட கனிகள் இருக்கின்றன. சிலவற்றை நாமே விலக்கி வைத்திருக்கிறோம். சிலவற்றை நமக்கு மேல் இருப்பவர்கள் விலக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனாலும், விலக்கப்பட்ட கனிகள் நமக்கு சுவை, களிப்பு, விருப்பம் தருவதாகவே தெரிகின்றன. அவற்றை நாம் கையில் எடுக்கின்றோம். யாரும் பார்க்கவில்லை என்றால் சில நேரங்களில் கடித்துப் பார்க்கின்றோம். 'எல்லாரும் சாப்பிடுகிறார்களே. நான் சாப்பிட்டா என்ன?' என ஆறுதல் சொல்லிக்கொள்கிறோம். ஆனால், விலக்கப்பட்ட கனி விலக்கப்பட்ட கனியே. அந்தக் கனியோடு நான் ஏன் சமரசம் செய்து கொள்கிறேன்?

ஏவாள் ஒட்டுமொத்த தோட்டத்தின் அழகை பார்ப்பதற்குப் பதிலாக அந்தக் கனியை மட்டுமே பார்த்தால். 'கனி இருக்க காய் கவர்ந்தற்று' என நினைத்தாள். ஆனால் அந்தக் கனியே அவளின் கண்ணியானது அவளது சோகம்.

வாழ்க்கையை ஒட்டுமொத்தமாக பார்க்க முடிந்தால் கனியை எளிதாக விலக்கிவிடலாம். ஏனெனில் இயேசுவும் அப்படித்தான் செய்தார். ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையின் தொடக்கம்தான் பாலைவனம் எனப் பார்த்தார். பாலைவனம்தான் எல்லாம் என நினைத்திருந்தால் அவரும் சோதனையில் விழுந்திருப்பார். ஆக, என் பார்வை விரியும்போது நான் சோதனையில் வீழ்வது குறையும்.

இறுதியாக,

'நெஞ்சில் உரமும் இன்றி

நேர்மை திறமும் இன்றி

வஞ்சனை சொல்வாரடி கிளியே

வாய்ச்சொல்லில் வீரரடி!' என்றார் பாரதி.

நெஞ்சில் உரம் இல்லாமல்,

பொய் பேசி

பாம்பின் வஞ்சனையாலும்

தன் வாய்ச்சொல்லாலும் வீழ்ந்தாள் ஏவாள் என்ற கிளி.

நெஞ்சில் உரத்துடன்

நேர்மை திறத்துடன்

உன் சொல் இது - என் சொல் இது என

சொல்வரையறை செய்து வென்றார் இயேசு.

நீங்களும் நானும் எந்தப் பக்கம்?

__________

Yesu Karunanidhi

ஆண்டின் பொதுக்காலம் 8ஆம் ஞாயிறு 26 பிப்ரவரி 2017

ஆண்டின் பொதுக்காலம் 8ஆம் ஞாயிறு 26 பிப்ரவரி 2017

I. எசாயா 49:14-15   II. 1 கொரி 4:1-5   III. மத் 6:24-34 

கவலைப்படுவதால்...

செல்வத்தைக் குறிக்கும் ஆங்கில மற்றும் கிரேக்க வார்த்தை 'மேமன்'. இதன் வேர்ச்சொல் 'மன்' என்ற அரமேய வார்த்தை. இந்த வார்த்தைக்கு, 'நான் நம்பும் கைத்தடி' என்பது பொருள். அதாவது, என் வாழ்வைத் தாங்கும் கைத்தடியாக நான் எதையெல்லாம் கருதுகிறேனோ, அதுதான் என் செல்வம். 'இந்தக் கைத்தடி வேண்டாம். ஏனெனில் நான் உன்னையே தாங்கிக் கொள்கிறேன்' என்கிறார் கடவுள்.

'செல்வமா? கடவுளா?' 'கைத்தடியா? கட்டின்மையா?'

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேடுமுன் சில வினாக்களை எழுப்புவோம்:

அ. 'நீங்கள் இரு தலைவர்களுக்கு பணிவிடை செய்ய முடியாது' என்று சொல்லும் இயேசு, அந்த இரு தலைவர்களாக, 'செல்வத்தையும் கடவுளையும்' முன்வைக்கின்றார். இவர்கள் இருவரும் இரு தலைவர்கள் என்றால், இவர்கள் இருவரும் சமமானவர்களா?

ஆ. 'பொருள் இல்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை. அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை' என்கிறது திருக்குறள். பொருளையும், அருளையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்த நம் தமிழ் மரபில், 'அறம், பொருள், இன்பம்' என முப்பால் பருகிய நாம், செல்வத்திற்கும், கடவுளுக்கும் இடையேயான கோட்டை எப்படி வரைவது?

இ. 112 அடிக்கு வைக்கின்ற சிவன் சிலையோ, ஒரு இலட்சம் பேர் அமர்ந்து பேசுகின்ற குணமளிக்கும் கூட்டமோ, ஏன் அன்றாடம் வைக்கும் திருப்பலியும்கூட நமக்கு உணவு தருவதில்லை. நம் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதில்லை. 'பசித்த வயிறு உள்ளவனுக்கு பக்தி வராது' என்பது நம் முதுமொழி. முதலில் பசி தீர்ந்தால்தான் அறிவியல், கலை, ஓவியம், அரசியல், ஆன்மீகம் என மனிதனுக்கு நேரம் இருக்கும். தொடக்கத்தில் வேட்டை சமுதாயத்தில் இருந்த மனிதனின் நாள் முழுவதும் வேட்டையாடுவதிலும், இரவு முழுவதும் தூங்குவதிலும் கழிந்தது. காலப்போக்கில் அவன் சேமிக்கத் தொடங்கியபோது, மற்றவர்களின் உழைப்பை சுரண்டத் தொடங்கியபோதுதான் அவனுக்கென்று நேரம் கிடைத்தது. அந்த நேரத்தில்தான் அவன் குகை ஓவியங்கள் வரைந்தான், கடவுள் பற்றி சிந்திக்க ஆரம்பித்தான். ஆக, அடிப்படை கவலைகள் தீர்ந்தால்தான் கடவுள்மேல் நம்பிக்கை பிறக்கும்.

112 அடி சிவன் சிலையைத் திறந்து வைக்க வரும் பாரதப் பிரதமர் அவர்கள் அதே கோவை பகுதியில் வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகளைச் சந்திப்பாரா? 104 செயற்கைக் கோள்களை ஒரே ராக்கெட்டில் விண்ணுக்கு அனுப்பிய சாதனையில் மிதக்கும் அவர், நம் நாட்டில் எல்லாருக்கும் குடிக்கத் தண்ணீர் என்பதை உறுதி செய்வாரா? 'உண்ண உணவும், குடிக்க தண்ணீரும் இல்லாதபோது' சிவன் சிலையை 112 அடி கட்டினால் என்ன? ஆயிரம் அடி கட்டினால் என்ன? 104 செயற்கைக்கோள்களை விட்டால் என்ன? ஆயிரம் விட்டால் என்ன?ள

காலை எழுந்தவுடன் காய்ச்சலாய் கிடக்கும் குழந்தைக்கு மருத்துவம், கணவனுக்கு சாப்பாடு, தனக்கு சாப்பாடு, பஸ் பயணம், நெருக்கடி, டென்ஷன் என ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சராசரி குடும்பத் தலைவியிடம் போய், 'வானத்துப் பறவைகளைப் பார், வயல்வெளி மலர்களைப் பார்' என்று சொன்னால் கண்டிப்பாக கையில் இருக்கும் கரண்டியைக் கொண்டு அடித்துவிடுவார். 

இன்று பார்ப்பதற்கு வானத்துப் பறவைகளும் இல்லை. வயல்வெளி மலர்களும் இல்லை. அது வேற விடயம். 

4. இயேசு காலத்துக் கவலைகள் லிஸ்ட் மிகவும் சிறியதாக இருக்கிறது. அந்தக் கால மனிதர்களுக்கு மூன்றே கவலைகள்தாம்: 'எதை உண்பது, எதைக் குடிப்பது, எதை உடுப்பது?' ஆனால் இன்று நமக்கு நிறைய கவலைகள். என்ன பேசுவது? யாரிடம் பேசுவது? எந்த நெட்வொர்க்கில் பேசுவது? எந்த ஃபோன் வாங்குவது? எந்த டிவி வாங்குவது? எங்கே சென்று படிப்பது? என்ன வேலை செய்வது? எல்லாம் நல்லா நடந்தாலும் நமக்கு மேலிருக்கும் அரசியல் தலைவர்கள் நம்மை குழப்பி விடுகின்றனர். அரசியலும், பொருளாதாரமும் நம்மை இன்னும் அதிக கவலைப்பட வைக்கின்றது.

இப்படி இருக்க, இயேசுவின் 'கவலைப்படாதீர்கள்' போதனையை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது?

நிற்க.

காலங்காலமாக மனிதர்கள் கடவுளின் இடத்தில் செல்வத்தை மட்டுமல்ல, பெயர், புகழ், பதவி, பாராட்டு, ஆகியவற்றையும், அத்தோடு சேர்த்து கவலை, கண்ணீர் ஆகியவற்றையும் வைத்திருக்கின்றனர். இயேசுவின் போதனை இதுதான்: 'நீ பிளவுபட்ட மனத்தோடு இருக்கக்கூடாது!' செல்வம் பின்னால் போக வேண்டாம் என சொல்லவில்லை. செல்வம் பின்னால் போகிறாயா. அத்தோடு மட்டும் போ. அதை விட்டுவிட்டு, 'கடவுளும் வேண்டும் கொஞ்சம்' என்று சஞ்சலப்படாதே என்கிறார். ஆக, கடவுள் பின்னால் சென்றாலும், செல்வம் பின்னால் சென்றாலும் முழு உள்ளத்தோடு - அதாவது, பிளவுபடா உள்ளத்தோடு - செல்வது அவசியம்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். எசாயா 49:14-15) 'எருசலேம் மீட்கப்படுதல்' என்ற பின்புலத்தில் இறைவாக்கு உரைக்கும் எசாயா, கடவுள் மறந்துவிட்டாரா? அல்லது மறக்கவில்லையா? என்ற பிளவுபட்ட நிலையை சரி செய்கின்றார். 'மறத்தல்' என்பது விவிலியத்தில் மிக முக்கியமான வார்த்தை. 

காலையில் பால் வாங்கப் போகும்போது காசை மறந்து வைத்துவிட்டுச் செல்வதுபோலவோ, அல்லது விடிய விடிய படித்துவிட்டு விடிந்தவுடன் எழுதும் தேர்வில் விடையை மறைந்துவிடுவது அன்று. எபிரேயத்தில் 'மறத்தல்' என்பது 'புறக்கணித்தல்'. நாம் எதைப் புறக்கணிக்கிறோமோ அதைத்தானே மறந்துவிடுகிறோம். இஸ்ரயேல் மக்கள் கடவுளை மறந்தனர். அவர்களும், அவர்களின் ஆட்சியாளர்களும் வேற்று தெய்வங்களுக்குப் பணிவிடை செய்தனர். ஆகவே, கடவுளும் அவர்களை மறந்துவிட்டார். பாபிலோனிய நாடுகடத்தலுக்கு அவர்களை விட்டுவிட்டார். இருந்தாலும், கடவுளின் மற்றொரு தன்மை - அவரின் தாய்மை - அவரின் தண்டித்தலை விட மேலோங்கி நிற்கிறது. 

'நான் உன்னை மறக்கவில்லை' இரண்டு உருவகங்கள் வழியாக சொல்கிறார் கடவுள்:

'பால்குடிக்கும் தன் மகவை தாய் மறப்பாளோ?'

'கருத்தாங்கியவள் தன் பிள்ளையை குனிந்து பார்க்காமல் இருப்பாளோ?'

இரண்டு உருவகங்களும் ஒன்றிற்கொன்று தொடர்புடையவை. நேரத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் இரண்டாவது உருவகம்தான் முதலில் வர வேண்டும். கருவுற்றவள் தன் வயிற்றைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார். குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப அவளின் வயிற்றிலும் மாற்றம் ஏற்படும். அந்த வயிற்றின் வளர்ச்சி கண்டு அவள் தன் நடை, வேகம், உணவு, உடை என அனைத்திலும் மாறிக்கொண்டே இருப்பாள். மேலும், 'குனிந்து பார்த்தல்' என்பது இரக்கம் காட்டுதலையும் குறிக்கும். மேலிருக்கும் ஒருவர் கீழிருக்கும் மற்றவர் மேல் காட்டும் அன்புதான் இரக்கம். வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தை வலிமையற்றது. எந்த விதத்திலும் அது தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முடியாது. அனைத்திற்கும் தன் தாயை மட்டுமே அது சார்ந்து இருக்கும். அப்படிப்பட்ட வலுவற்ற ஒன்றை தன் இரக்கத்தால் தாங்குகின்றார் தாய். இஸ்ரயேல் மக்களும் பாபிலோன் என்னும் வயிற்றில் சிறைப்பட்டுக்கிடந்தாலும் அவர்களைக் குனிந்து பார்க்கின்றவராக இருக்கின்றார் யாவே இறைவன்.

'பால்குடிக்கும் மகவு' மற்றொரு வலுவின்மை. தன்னால் வீறிட்டுக் கத்தி அழும் அளவிற்கு அதன் தொண்டையும் நாக்கும் வளர்ச்சி பெறுவதில்லை. அதன் மெல்லிய சத்தத்தையும் கேட்டு ஓடிவருவபவள் தாய். பாபிலோனியாவில் இருந்து இஸ்ரயேல் மக்கள் எழுப்பும் மெல்லிய சத்தமும் இறைவனின் காதுகளை எட்டுகிறது.

(இப்படி இரக்கமே வடிவான தாயின் பெயரைத்தான் நாம் அரசியலில் உள்ள குற்றவாளிகளுக்குச் சூடி அலங்காரம் செய்கின்றோம் என்பது தலைக்குனிவு).

மேற்காணும் இரண்டு தாய்மார்களும் கூட தன் குழந்தையை மறந்துவிடலாம். ஆனால் 'நான் உன்னை மறக்கமாட்டேன்' என்கிறார் ஆண்டவராகிய இறைவன். தொடர்ந்து, 'இதோ, என் உள்ளங்கைகளில் உன்னை நான் பொறித்து வைத்துள்ளேன்' என்றும் சொல்கின்றார்.

இஸ்ரயேல் மக்களின் உள்ளம் பிளவுபட்டு நின்றது. அவர்கள் அனுபவித்த கஷ்டமும், சிறைவாசமும், வேற்று நாட்டு வாழ்வும் அவர்களை இந்த நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. ஆனால், கடவுள் பிளவுபடா உள்ளம் கொண்டவர். 

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் கொரிந்து நகர திருச்சபையில் நிலவிய பிளவுகளைக் கடிந்து கொள்ளும் பவுல், இதற்கான அதிகாரம் தனக்கு கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது என்கிறார். மற்றவர்களும், தானும் தனக்குத் தரும் தீர்ப்பு தேவையில்லை எனவும், இறைவன் ஒருவரே தீர்ப்பிடுபவர் எனவும் சொல்கிறார் பவுல். மற்றவர்களின் தீர்ப்பை மனதில் கொண்டால் பவுல் அவர்கள் சார்பாக நடந்து கொள்ளவும், ஆள்பார்த்து செயல்படவும் வாய்ப்புக்கள் உண்டு. தனக்குத் தானே தீர்ப்பிட்டுக் கொண்டால் அது சில நேரங்களில் குற்றவுணர்வில் போய் முடியலாம். ஆக, தீர்ப்பை கடவுளுக்கு விட்டுவிடுகின்றார் பவுல்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் இரண்டு பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது:

அ. கடவுளா? செல்வமா? (6:24)

ஆ. கவலை வேண்டாம் (6:25-34)

அ. கடவுளா? செல்வமா?

'எவரும் இரு தலைவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய முடியாது' என்பது இயேசு அறுதியிட்டு முன்வைக்கும் வாக்கியமாக இருக்கிறது. இயேசுவின் சமகாலத்தில் நிலவிய தலைவர்-அடிமை பின்புலத்தில்தான் இயேசு இந்த வாக்கியத்தைச் சொல்கின்றார். ஒரு அடிமை இரண்டு தலைவர்களுக்கு பணிவிடை செய்வதால் வரும் கஷ்டத்தை இயேசு நேரில் கண்டிருக்கும் அல்லது கேட்டிருக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஒருவரை 'வெறுத்து,' மற்றவரை 'அன்பு செய்வார்,' என்றும், ஒருவரைச் 'சார்ந்து கொண்டு,' மற்றவரைப் 'புறக்கணிப்பார்' என்றும் இரண்டு இணைவு வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார் இயேசு. இங்கே 'வெறுப்பது,' 'அன்பு செய்வது,' 'சார்ந்திருப்பது,' 'புறக்கணிப்பது' என்பவை வெறும் உணர்வுகள் அல்ல. மாறாக, அவை செயல்கள். எப்படிப்பட்ட செயல்கள். ஒருவரைத் தேர்ந்து கொள்வதன், மற்றவரை தேர்ந்து கொள்ளாததன் செயல்கள். ஆக, கடவுளுக்கும், செல்வத்திற்கும் பணிவிடை செய்வது என்பது, எதை நாம் தேர்ந்து கொள்கிறோம் என்பதைக் குறிக்கிறது.

இயேசுவின் சீடர்கள் பிளவுபட்ட உள்ளம் கொண்டிருத்தல் கூடாது என்பதுதான் மலைப்பொழிவின் சாராம்சமாக இருக்கிறது. ஆக, இறைவனைத் தேர்ந்து கொண்டு செல்வத்தைப் புறக்கணிக்க வேண்டும். அல்லது செல்வத்தைத் தேர்ந்துகொண்டு இறைவனைப் புறக்கணிக்க வேண்டும். 50-50 என்ற மனநிலை அறவே தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

இது எப்படி சாத்தியம்? சாத்தியம் என்றாலும் எல்லா நேரத்திலும் சாத்தியமா?

இதை வெகு எளிதாக சொல்லிவிடலாம். ஆனால் வாழ்வியல் சூழலில் இதன் பொருளை வரையறுப்பது கடினமாக இருக்கிறது.

எடுத்துக்காட்டாக, இயேசுவின் சீடர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் திருச்சபை மற்றும் அதன் தலைவர்கள் மற்றும் அதன் கண்காணிப்பாளர்கள் மேல் காலங்காலமாக வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு அவர்களின் செல்வம் பற்றியதே. செல்வங்களைக் கொண்டு இவர்கள் பணி செய்கிறார்களா அல்லது பணி செய்வதால் செல்வம் சேர்க்கிறார்களா என்ற கேள்வி இன்னும் தொடர்கிறது. எம். ஆர். ராதா ஸ்டைலில் இதற்கு ஒரே விடைதான்: 'அதைப்பற்றி எல்லாம் நாம் பேசக்கூடாது.'

ஆ. கவலை வேண்டாம்

'ஆகவே,' என்ற வார்த்தை இதற்கு முன் இயேசு சொன்னதையும், இனி சொல்ல வருவதையும் இணைக்கிறது. இந்த வார்த்தைக்குப் பின் வரும் பகுதி இயேசு முன்னால் சொன்னதன் விளக்கமாக இருக்கிறது. 

'எதை உண்பது, குடிப்பது, உடுப்பது' என்ற கவலை வேண்டாம் என்றும், 'நாளைய தினம் பற்றிய கவலையே வேண்டாம்' என்றும் சொல்கின்றார் இயேசு. நாம் செல்வத்தை அடையவும், வைத்திருக்கவும், சேமிக்கவும் காரணம் மேற்காணும் கவலைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காகவே. நாம் உண்ண உணவும், குடிக்க தண்ணீரும், உடுக்க உடையும் தருவது நம் செல்வம். மேலும், 'நாளைய தினம்' பற்றிய கவலைகளுக்கு வடிகாலாய் இருப்பதும் நம் செல்வம். ஆக, மேற்காணும் கவலைகளிலிருந்து உங்களையே விடுவித்துக்கொள்ளுங்கள் என இயேசு சொல்வதன் பொருள், 'செல்வத்தை தேர்ந்துகொள்ளாதீர்கள்' என்பதுதான். செல்வத்தைவிட கடவுளின் பராமரிப்பு மிகப்பெரியது.

சீடர்கள் என்றும் கடவுளின் பராமரிப்பை நம்பி இருக்க வேண்டும் என்பதே இப்போதனையின் உட்பொருள்.

'கவலை கொள்ளாதீர்கள்' என்று இயேசு பயன்படுத்தும் சொல்லின் பொருள், 'எந்நேரமும் அது பற்றியே எண்ணிக்கொண்டிராதீர்கள்' என்பதுதான்.

கவலை என்பது ஒரு ராக்கிங் நாற்காலி போல. அதில் அமர்ந்து நாம் ஆடிக்கொண்டே இருக்கலாம். ஆனால், அது நம்மை எங்கும் கொண்டுசெல்வதில்லை. அதே இடத்தில்தான் நாம் இருப்போம். கவலைப்படும்போதும் இதுவே நடக்கிறது. நம் மூளை அதைப்பற்றி சிந்திக்கிறது. ஆனால், நாம் இருந்த இடத்திலேயே தான் இருக்கிறோம். கவலை நம்மை அடுத்த நிலைக்கு உந்தித் தள்ளாமல் ஒரு தேக்கநிலையை உருவாக்கிவிடுகிறது. கவலைகள் நம் மனதில் பிளவை ஏற்படுத்திவிடுகின்றன. 'இப்படி இருக்குமா?' 'அப்படி இருக்குமா?' என்று நம்மை அலைக்கழிக்கின்றன.

இதற்கு மாற்றாக எதை மனதில் இருத்த வேண்டும்? 'அவரது ஆட்சியையும் அதற்கு ஏற்புடையவற்றையும்' நாடுதல் வேண்டும்.

இன்றைய இறைவாக்குப் பகுதி வைக்கும் வாழ்க்கைப் பாடங்கள் எவை?

1. பிளவுபடா உள்ளம்

நாம் செய்யும் எதற்கும் 100 சதவிகித அர்ப்பணம் அவசியம். பொருள் ஈட்டுவது என்றாலும், கடவுளைத் தேடுவது என்றாலும் முழு அர்ப்பணம் அவசியம். இன்றைய முதல் மற்றும் மூன்றாம் வாசகங்களில் இறைவனின் பராமரிப்பின்மேல் அசைக்க முடியாது நம்பிக்கை அவசியம். நம்பிக்கை குன்றிய நிலை என்பது பிளவுபட்ட நிலை. ஒலிம்பிக்கில் பதக்கம் வெல்வது என்றாலும், அடுப்பறையில் காய்கறி வெட்டுவது என்றாலும் 100 சதவிகித அர்ப்பணம் அவசியம்.

2. நீங்கள் மேலானவர்கள்

'அவற்றைவிட நீங்கள் மேலானவர்கள் அல்லவா!' என்று சீடர்களுக்கு அவர்களையே அடையாளம் காட்டுகின்றார் இயேசு. ஆக, மேலானவர்களின் தேடல் மேலானவற்றை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும். நாம் வளர வளர நம் தேவை மேல்நோக்கி வளர்கின்றது. அதாவது, பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும்போது புதிய பேனா வாங்குவது பெரிய தேவையாக இருக்கிறது. வளர்ந்தபின் புதிய கார் வாங்குவது பெரிய தேவையாக இருக்கிறது. மேலானவை பற்றி சிந்திக்கின்ற வேளையில் மேலானவை பற்றி கவலைப்பட வேண்டும். சின்னஞ்சிறியவற்றிற்கெல்லாம் நேரத்தை செலவழிக்கக் கூடாது.

3. உங்கள் விண்ணகத்தந்தை

தன் தந்தையை சீடர்களின் தந்தை என பகிர்ந்து உரிமை கொடுக்கின்றார் இயேசு. 'பிற இனத்தவரே இவற்றைத் தேடுவர்;' என்கிறார். ஆக, என் தந்தை என் தேவைகளைப் பார்த்துக்கொள்வார் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை வெறும் ஓர் உணர்வாக மட்டும் இல்லாமல், அடித்தள அனுபவமாக அது அமைய வேண்டும்.

4. கவலைக்கு வழி கிடைக்கும்

கவலையை சரி செய்ய சிறந்த மருந்து தள்ளிப்போடுவது. 'வாழ்க்கையில் நிறைய கவலைகள் இருக்கின்றன!' என புலம்பிக் கொண்டிருந்த இளைஞன் ஒருவனிடம் இரண்டு பெட்டிகளைத் தருகிறது தேவதை. ஒரு பெட்டியில் 'நன்றி' என்றும், மற்றொன்று 'கவலை' என்றும் பெயரிடப்பட்டிருந்தது. 'தினமும் நல்லது நடந்தால் அதை எழுதி நன்றி பெட்டியில் போடு,' 'கவலை தருவது இருந்தால் அதை எழுதி கவலை பெட்டியில் போடு,' 'ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் அதைத் திறந்து நன்றி சொல் அல்லது கவலைப்படு' எனச் சொல்லி மறைகிறது தேவதை. இளைஞனும் எழுதிப் போட்டுக்கொண்டே வருகிறான். வார இறுதியில் திறக்கும்போது ஆச்சர்யம். நன்றிப் பெட்டி நிறைந்து வழிகிறது. கவலைப் பெட்டியில் ஒன்றும் இல்லை. ஏனெனில் அந்தப் பெட்டிக்கு அடிப்பகுதி இல்லை. 

'நாளைய கவலையைப் போக்க நாளை வழி பிறக்கும்' என்கிறார் இயேசு. இயேசுவின் இந்த வாக்குறுதி நமக்கு வாழ்க்கை பற்றிய நேர்முக பார்வையைத் தருகிறது.

5. தொல்லையே போதும்!

வாழ்க்கை தொல்லை இல்லாமல் இருக்கும் என இயேசு சொல்லவில்லை. மாறாக, 'அன்றன்றுள்ள தொல்லை அன்றைக்குப் போதும்' என்கிறார் இயேசு. ஆக, நம் இறைவேண்டல் கூட 'தொல்லை இல்லாத நிலை வேண்டும்' என்று இருக்கக் கூடாது. மாறாக, வருகிற தொல்லைகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் கேட்பதாக இருக்க வேண்டும்.

இறுதியாக, பிளவுபடா உள்ளம் ஒன்றே நாம் கேட்கும் வரமாகட்டும்!

- Yesu Karunanidhi

சமீபத்திய கட்டுரை
கிறிஸ்து பிறப்பின் அறிவிப்பு பெருவிழா 25-03-2017
தவக்காலம் 4ஆம் ஞாயிறு 26 மார்ச் 2017
தவக்காலம் 3வது வாரம் வெள்ளிக்கிழமை 24-03-2017
தவக்காலம் 3வது வாரம் வியாழக்கிழமை 23-03-2017
தவக்காலம் 3வது வாரம் புதன்கிழமை 22-03-2017
சமீபத்திய கருத்துக்கள்
மின்னஞ்சல் பதிவு
பின்தொடரவும்:
பஜனைப்பாடல்கள்00:00 - 01:00
விழிப்புணர்வு பாடல்கள்01:00 - 02:00
பொது பக்திப் பாடல்கள்02:00 - 03:00
அருங்கொடைப் பாடல்கள்03:00 - 04:00
மாதா பாடல்கள்04:00 - 05:00
வேளாங்கண்ணி மாதா மன்றாட்டு மாலை 05:00 - 06:00
புனித சிலுவை பாதை06:00 - 07:00
உலகச் செய்திகள் 07:00 - 07:10
திருச்சபை செய்திகள்07:10 - 07:20
அருள் அலைகள் 07:20 - 08:00
திருதந்தையின் குரல்08:00 - 09:00
சிலுவை பாதையில் நாம்09:00 - 10:00
மெல்லிசை பாடல்கள் 10:00 - 11:00
உலக மீட்பர் 11:00 - 12:00
உலகச் செய்திகள் 12:00 - 12:10
திருச்சபை செய்திகள் 12:10 - 12:20
அருள் அலைகள் 12:20 - 13:00
உலகின் பேரொளி13:00 - 14:00
அருங்கொடைப் பாடல்கள் 14:00 - 15:00
இறை இரக்க ஜெபமாலை 15:00 - 16:00
இரக்கத்தின் ஆண்டவர்- சிலுவை பாதை16:00 - 17:00
மெல்லிசை பாடல்கள் 17:00 - 18:00
புனித சிலுவை பாதை18:00 - 19:00
திருதந்தையின் குரல்19:00 - 20:00
உலகச் செய்திகள்20:00 - 20:10
திருச்சபை செய்திகள் 20:10 - 20:20
அருள் அலைகள் 20:20 - 21:00
சிலுவை பாதையில் நாம்21:00 - 22:00
பொது பக்திப் பாடல்கள் 22:00 - 23:00
விழிப்புணர்வு பாடல்கள்23:00 - 24:00

பங்கிடு

Facebook Google+ Linkedin Twitter